Tayfun Güler

2011 İTHALAT-İHRACAT DENGEMİZ

2012-02-02T10:11:00.001+02:00

2011’de ithalatımız % 29, ihracatımız ise % 18 arttı. (Güngör Uras, Milliyet, 2 Şubat 2012)

Yıl	İthalat (milyar $)	İhracat (milyar $)	Açık
2010	185	113	-71
2011	240	134	-105
Artış (%)	+ 29	+ 18

2011 yılında sektörlerin ihracat ve ithalat dengeleri

Sektör	İthalat (milyar $)	İhracat (milyar $)
Motorlu taşıtlar	17.1	15.8
Kazan ve makineler	27.1	11.5
Demir çelik	20.4	11.2
Elektrikli makineler	16.8	8.8
Plastik ve mamülleri	12.5	4.5
Kıymetli taşlar, inciler	7.0	3.7

2011 yılında ülkelerle ithalat-ihracat ilişkimiz

Sektör	İthalat (milyar $)	İhracat (milyar $)
Almanya	22.9	13.9
Irak	-	8.3
İngiltere	5.8	8.1
ABD	16.0	4.5
İtalya	13.4	7.8
Fransa	9.2	6.8
Rusya	23.9	5.9
İran	12.4	3.5
Çin	22.9	2.4

GLOBAL 500 BANKA SIRALAMASINDA 8 TÜRK BANKASI İLK 100'DE

2012-02-02T09:42:00.001+02:00

Marka değerlendirme şirketi Brand Finance, bankacılık sektörü ile ilgili geleneksel olarak hazırladığı "en değerli bankalar" liginin 2012 sonuçlarını açıkladı. Buna göre dünyanın en değerli bankası geçen yılın üçüncüsü olan HSBC oldu. İlk 100'e Türkiye merkezli 2 banka girdi. (Milliyet, 1 Şubat 2012).

Sıralama	Banka	Marka değeri (milyon $)
96	Akbank	1.582
98	İş Bankası	1.569
104	Garanti Bankası	1.434
123	Yapı Kredi	1.138
145	Halkbank	859
156	Vakıfbank	737
244	Finansbank	372
286	Denizbank	274

Sıralama	Banka	Marka değeri (milyar $)
1	HSBC / İngiltere	27.59
2	Wells Fargo / ABD	23.23
3	Banks of America / ABD	22.90
4	Santander / İspanya	19.97
5	Chase / ABD	18.96
6	Citi / ABD	18.64
7	American Express / ABD	18.23
8	BNP Paribas / Fransa	16.80
9	Bradesco / Brezilya	15.69
10	China Cons. Bank / Çin	15.46

KILIÇLI KÖYÜ - KURNAKÖY YÜRÜYÜŞÜ

2011-12-26T14:56:00.001+02:00

25 Aralık 2011, Pazar günü, Ayakizleri grubunun Kılıçlı Köyü - Kurnaköy yürüyüşüne katıldık.
Sabah 07.00'de Metrocity önünden bindiğimiz midibüs Beykoz sırtlarında Kılıçlıköy'de diğer midibüs ve otobüs ile buluştu. Kahvaltı sonrasında çamurlara bata çıka 4 saatlik bir yürüyüş ve Kurnaköy'ün sahilinde bizi bekleyen hamsi ızgara ve kendi getirdiğimiz şarap ile günü bitirip akşamüstü 18.00 gibi tekrar Metrocity'de midibüsümüzden indik.

Resim yazısı ekle

Fransızlar hep haksızdı ve hep yenildi

2011-12-26T11:01:00.003+02:00

Birinci ve İkinci Haçlı Seferi sonucunda Kudüs’ü ellerinde tutamayan Hıristiyanlar, İngiliz Arslan Yürekli Richard ve Fransız Kralı 2. Philip öncülüğünde Üçüncü Haçlı Seferi’ni düzenledi. Richard ülkesine döndü ise de, 2. Philip, Türklerin ve Müslümanların elinde kaldı. Beşinci Haçlı Seferini Fransız Kralı Louis (Saint) başlattı. Hedef,Kahire üzerinden Kudüs’e gitmekti; olmadı. Louis ve tüm ordusu esir alındı; yüklü fidye karşılığında ülkelerine dönmelerine izin verildi. Haçlı Seferlerinde toplam 3 milyon kişi can verdi.
1562-98 yılları arasında, Fransız Katolikleri ve Protestanları birbirine girdi; 3 milyon Fransız öldü.

İlk soykırımları
1208’de Hıristiyanlığı farklı biçimde yorumladıkları için, Güney Fransa’daki Catharlara karşı birsoykırım başlatıldı. 1229’da, 6. Louis kendi ülkesinin güneyinde yaşayan Catharlara bir Haçlı Seferi(Albigensian Crusade) düzenledi ve hepsini kesti. Bu savaşlardaki ölü sayısı 1 milyon kişi olarak kabul ediliyor.
İngilizler ve Fransızlar arasında 1337 ila 1453 yılları arasında yapılan 100 Yıl Savaşları’ndaki ölü sayısı, en az 3.5 milyon kişi idi. İngilizler, Poitiers savaşında esir aldıkları Fransız Kralı John ve oğlunu ülkelerine getirdiler ve teşhir ettiler. John, 1364’te Londra’da öldü. 1415’de Fransa’yı işgal eden 5.Henri, Fransız Kralı 6. Charles (Deli Charles)’i öldüğünde tacını İngilizlere bırakmaya razı etti. 1422’de İngilizler, Paris’i işgal ettiler. Bu işgal, 1429’da 8. Charles Fransa Kralı oluncaya kadar sürdü. 1451’de İngilizler iç karışıklıklar nedeniyle, Fransa’yı terk etmek zorunda kaldı. 100 Yıl Savaşları başlarken Fransa’nın nüfusu 20 milyon kişi iken, bittiğinde 10 milyon kişiye inmişti. Savaşlar sırasındaki salgın hastalıklar, kayıpların temel nedeni idi. Fransa, bu savaşlarda asil aile nüfusunun % 40’ını kaybetti.

İkinci soykırımları: köle ticareti
Bundan sonraki 300 yılda 16 milyon Afrikalının katledildiği köle ticaretinde Fransa baş rolü oynadı. Bu dönemde Fransa, gittikçe güçlenmiş ve Dünyanın lider ülkesi konumuna gelmişti. Fransa’da köle ticareti, Fransa Devrimi sonrasında 1791’de yasaklandı ama 1794’e kadar sömürgelerde devam etti. Fransız sömürgesi Saint-Domingue(Haiti)’deki 1791 köle ayaklanması sırasında binlerce köle öldürüldülmüş olsa da, Haiti bağımsızlığını aldı.
1802’de Napoleon, kaldırılmış olan kölelik rejimini Fransız sömürgelerinde yeniden uygulamaya başladı. Fransızların sömürgelerdeki kölelik uygulaması, 1848 yılına kadar sürdü. Fransızların ikinci soykırımı da böylece bitmiş oldu. (Bilindiği gibi, Türkler, Osmanlılar ve Müslümanlar hiç bir zaman köle edinmediler.)

Üçüncü soykırımları
Avrupalıların (İngiliz, Fransız ve Hollandalılar), Amerika’daki yerlilere (Kızılderililer) karşı yürüttükleri soykırımda, başrollerden birini de Fransa yüklenmişti. Tarihçi Matthew White’a göre, yapılan 7 büyük Kızılderili soykırımında, salgın hastalıklar,cinayetler ve açlık hariç 15 milyon yerli öldürüldü. Avrupalılar Amerika’ya ayak bastıklarında, yerlilerin sayısı 40 milyon iken, soykırım sonrası 5 milyona düştü.(Bazı tarihçilere göre, Kızılderililer’in nüfusu 145 milyon idi ve 60 milyonu katledildi.)
1562-98 yıları arasında, Fransa’da Katolikler ve Protestanlar arasında çıkan din savaşlarında ölenlerin sayısı 3 milyon kişiyi aştı.
Fransa’nın katıldığı din savaşlarından birisi de, 1616-48 yıları arasında diğer Avrupalılarla (İspanya, Danimarka, İsveç v.s.) birlikte Almanya’ya karşı yürütülen ve 30 Yıl Savaşları olarak bilinen din savaşları idi. Bütün bu savaşlar Fransızların ne denli fanatik ve toleranstan uzak olduklarını gösteriyor.
Fransa, Avusturya’ya karşı Prusya ile birlikte 1740-48 arasında yürüttüğü hegemonya savaşını da, İngilizlerin Avusturya’yı tutması sonucu kaybetti.
Dünyayı ele geçirmek üzere yola çıkan Napoleon’un Savaşları, tarihte İkinci ve Birinci Dünya Savaşlarından sonra en çok zayiat verilen savaşlar olarak biliniyor. Napoleon savaşlarında 4 milyon kişi öldü; sonuç yine hüsran oldu.
1830-47 yıllarında Cezayir’i ele geçiren Fransız güçleri, 775.000’nin ölümüne sebep oldu. Savaş, Cezayirli tacirlere olan Fransız borçlarının istenmesi üzerine çıkarılmıştı. 1837’de Constantine şehrinde, bir günde 20.000 Arap katledildi. 1845’te Fransız Albay Pelissier, bir mağaraya karbon monoksit vererek, 500 çocuk, kadın ve erkeğin ölümüne neden oldu. Bu kıyım, Fransa’da bile protestolarla karşılandı.

Yaman Törüner - Milliyet (26 Aralık 2011)

Kim kaç kişiyi öldürdü...

2011-12-26T10:59:00.002+02:00

Dünyada yaşanan en ölümcül olay 2. Dünya Savaşı oldu. Bu savaşta, 66 milyon kişinin öldüğü hesaplanıyor. O dönemdeki Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, ülkemizi savaşa sokmamakla yaklaşık 4 milyon Türk vatandaşının hayatını kurtarmış oldu. İstiklal Savaşımız sırasında Türklerin ve Yunanlıların toplam zayiatının 400 bin kişi olduğu düşünülürse, bu savaşa girilmemekle kurtarılan insan sayısı anlaşılabilir.
İnsanlık tarihinin en büyük insan kıyımlarının ikincisi, Cengiz Han’ın 13. yüzyılda gerçekleştirdiği 40 milyon kişiye varan karşılıklı kıyımdır. Yine,Çin’e komünizmi getiren Mao Zedong’un 1949-1976 yılları arasında 40 milyon vatandaşının ölümüne neden olduğu biliniyor.

27 milyon Hintli ölüme terk edildi
Yukarıdaki rakamlar iç savaş veya genel savaş sırasında verilen zayiatı gösteriyor. Ama, bunların çok daha ötesinde hiç bir savaş olmadan aç bırakılarak ölmesine göz yumulan 27 milyon Hintlinin kaybı, insanlık tarihinin dördüncü büyük kıyımı olarak yerini alıyor. Ölümler, İngilizlerin Hindistan’ı sömürge olarak kullandıkları 1769-70, 1876-79, 1896-1900 yılları arasında toplam 11 yıl içinde oldu. İngilizler, Hindistan halkına ürettirdikleri hububatın tümüne el koyup, halka yaşayacakları kadar bile yiyecek vermeyince bu kıyım ortaya çıktı. Bu kıyımdan hala dünya tarihçilerinin birçoğunun haberi bile olmadığı için kıyım nedeniyle İngiltere kınanmıyor.

38 milyon köle öldü
Köle ticareti sırasında 7. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar toplam 34 milyon 500 bin Afrikalı ve Orta Doğulu kölenin öldüğü biliniyor. Örneğin, sadece Afrika’dan Amerika’ya Atlantik Okyanusuüzerinden götürülen zenci kölelerin 16 milyonu 1452-1807 tarihleri arasında çeşitli şekillerde hayatını kaybetti.
Romalıların birbirleriyle savaştırarak öldürdüğü Gladyatörlerin sayısının da 3 milyon 500 bini aştığı düşünülüyor. Bir çeşit köle kabul edilebilecek olan gladyatörlerin kıyımı M.Ö. 264 yılı ile M.S. 435 yılları arasında gerçekleşti.

Öldürülen kızılderili sayısı Birinci Dünya Savaşı’nın kayıpları kadar
Tarihin en büyük soykırımı Avrupalıların Amerika’yı fethinden sonra 1492 tarihinden itibaren yaşandı. Avrupalıların en az 15 milyon Kızılderili’yi öldürdükleri tarihçiler tarafından kabul ediliyor. Bir karşılaştırma yapılmak istenirse, Amerikan İç Savaşı(Civil War)’nda ölenler 620 bini asker olmak üzere 675 bin kişi idi. Öldürülen Kızılderili sayısı 1. Dünya Savaşı’nda kaybedilen asker ve sivillerin toplamına eşittir.

YÜKSEK İNSAN KAYBI YAŞANAN BAZI SAVAŞLAR

* Vietnam Savaşı (1959-75) 4 milyon 200 bin
* Haçlı Seferleri (1095-1291) 3 milyon
* Kore Savaşı (1950-53) 3 milyon
* Rus – Afgan Savaşı (1979-92) 1,5 milyon
* İtalyan – Habeş Savaşı (1935-41) 750 bin
* İran – Irak Savaşı (1980-88) 700 bin
* Büyük İskender (M.Ö. 336-325) 500 bin
* Türk – Rus Savaşı (1877-78) 500 bin
* Irak’a karşı müttefiklerce yürütülen savaşlar (1990-2003) 350 bin
* Saddam Hüseyin’in kıyımları (1979-2003) 300 bin
Matthew White’ın “The Great Book of Horrible Things” kitabından aldığım yukarıdaki rakamlar, hem asker hem de sivil kayıpları içeriyor.

Yaman Törüner - Milliyet (12 Aralık 2011)

GENÇLİĞE ELVEDA

2011-12-19T13:53:00.004+02:00

GENÇLİĞE ELVEDA

Daha dün, ben henüz çok gençken

Hayatın tadı daha dilimde dururken

Yaşam dolu dolu, hoş bir oyunken

Geçiverdi günler, aylar, yıllar hemen

Günler geçip gider, geride kalırken

Umutlarım henüz avuçlarımdayken

Gözlerimden düşen gözyaşlarım henüz

Ayaklar altında yitip gitmemişken

Gördüğüm binlerce rüyanın her biri

Müjdelerdi sanki hep mutlu günleri

Geride kalınca o güzel rüyalar

Elde kalan yazık, hazin hatıralar

Sanki daha dün, biz hala gençken

Aşk kokan şarkılar, dillerimizdeyken

Yaşanan tüm aşklar geride kalırken

Bize kalan yalnız, hüzün ve yalan

Yaşanan günlerin, yazık ki her biri

Sona bir adımdı, hiç bilinemedi

Ardımda göz yaşı, kırık dökük kalpler

Sızlattı kalbimi, sonra birer birer

Hayatın anlamı, hiç sorgulanmadı

Yoksa aslında hep, hep hatırda mıydı?

Yaşarken belki de, yazık yaşanmadı

Geçip gitti ömür, pek bir şey kalmadı

Gençliğe bir dönüp hüzünle bakarken

Ne çok anı yüklü, “ben, yaşadım” derken

Güldürürken bir an, sonra da ağlatan

Yıllar geçip gitmiş farkına varmadan

İşte zaman geldi, dönüp baktığımda

Ardımda kaldıysa, güzel, hoş bir seda

Başardım öyleyse, büyüdüm sonunda

Gençliğe elveda, yaşama merhaba

Tayfun Güler 16 Aralık 2011

MY WAY

2011-08-15T10:24:00.013+03:00

(Göcek'te Yelken)

6 Ağustos 2011, Cumartesi

"Havada kalan uçak yok, nasılsa inecek" diye düşünürken bir yandan da piste çok az kala motora gaz verip pisti pass geçen pilota hayıflanıyorum "Göcek'te yelken yapamadan ölmeme neden olursan iki elim yakanda olur". Denizin üstünden şöyle bir dönüp tekrar pisti sancağımızda bırakıp dağlara kadar bir gidip geliyoruz. Yeniden keskin bir dönüş ile pisti karşımıza alıyor, koltuk kenarlarını sıkı sıkı tutarken inmeyi bekliyoruz. İnşallah bu kez iner.

İkinci denemesinde pilot Onurair'in Atatürk Havaalanı'ndan 11.50'de kalkan uçağını Dalaman Havaalanı'na sorunsuz bir şekilde indirmeyi başarıyor. Çok şükür. Bavulları bir süre bekledikten sonra iki taksi tutup Göcek'e yollanıyoruz.

Bu hafta Göcek'te yelken yapacağız. Ekibin bir kısmı maviturcu ama olsun. Taski şöförüne Marintürk deyince "hangisi?" diye soruyor. Denizhan'ı arıyoruz telefonla. "Village Port" imiş. İki taneymiş bunlar: Village Port ve Exclusive. Marintürk Göcek Village Port, Büngüş Koyu'nda. (28º 56’ 00 E, 36º 45’ 15’’ N)Taksi ile güvenliğin kapısına kadar gelip arkadaki taksiyi bekliyoruz.

Bu sene kaptanımız Denizhan (Akkaya). Bilgiler onda. Çok sürmüyor gelmeleri. Teknemizin adı My Way. Firmanın ismi Sunny Holiday. Genç bir hanım kız karşılıyor bizi. Tekneye eşyaları koyup tekneyi bize teslim edecek olan Namık Bey'i bekliyoruz. Nanım Bey, uzun boylu genç bir arkadaş. Yarım saat içinde tekneyi bize tanıtıyor. O sıcakta hepimiz kan ter içinde kalıyoruz. Havuzluk nispeten daha iyi, bir miktar esiyor.

Ana yelken, standart yelken. Camadan halatları ikişer tane. Biri orsa yakasını, diğeri güngörmez yakasını aşağı çeken birer çift sarı ve yeşil halatlar var. Ana yelken mandarı ise siyah bir halat. Bumba iskotası ile pupa palangasının halatı sarı şeritli siyah, birbirinin aynı iki halat. Teknemiz 43.3 Feet, 2005 model Beneteau Cyclades. Birazcık yıpranmış. Teslim töreni, Marmaris'teki Yüksel Yatçılık'ta olduğu gibi ayrıntılı değil. "Tekneye iyi bakın" diyerek teslim sürecini bitiriyor Namık Bey.

T şeklinde büyük bir iskelenin sahile yakın olan tarafındayız. Kamaralar paylaşılıyor, bavullar yerleştiriliyor ve hemen marinanın içindeki Carrefour'a alışverişe gidiliyor. Her zamanki listemize, biz tekneyi teslim alırken göz gezdiren hanımlar tarafından eklemeler, çıkarmalar yapılıyor. Carrefour'da alışverişe daha yeni başlamışken "biz açız" seslerinin yükselmesi üzeirne alışveriş arabası olduğu yerde bırakılıp hemen yanındaki Sarnıç restorana koşuyoruz. Gerçekten acıktık. Günün menüsünde İzmir köfte, pilav var.

Sarnıç Restoran

Karnımız doydu, kan şekerimiz yükseldi, daha akılcı alışveriş yapabiliriz artık. Listeyi dörde bölüp alışverişe girişiyoruz. Kalıp buz almaya, Oğuzhan'ı DiaSa'ya gönderiyoruz. Dolap sanki biraz sorun çıkaracak gibi. Namık Bey de uyarmıştı zaten, "buz koyarsanız daha randıman alırsınız" diye.

Malzemelerin dolaplara yerleştirilmesinde küçük misafirimiz Nehir de bize yardımcı oluyor. Saat 17.30'da motoru çalıştırabiliyoruz. Hedefimiz Göbün.

Marintürk Göcek Village Port

Göcek'in yeşilliği daha şimdiden bizi sarıp sarmalıyor, büyülüyor. Marina yavaş yavaş geride kalırken en fazla 8 dm sürecek bugünkü yolculuğumuza odaklanıyoruz.

İskele baş omuzluğumuzda Göcek Adası ile anakara arasındaki boğazdan geçip Göcek Koyuna giriyoruz.

İleride yelkenlerini açmış tekneler bizi çağırıyorlar. Biz de cenovayı şöyle bir deneyip sonra kapatıyoruz. Sonra motorla Göbün'e doğru ilerliyoruz. Koyda, maksimum 2.000 devir yapmamız istenmişti. Bu devirle bile 6 knot hız yapıyoruz.

Bir süre sonra dümen bende. Keyifler yerinde.

Saat 19.00'da Göbün'de restoranın iskelesine kıçtan kara usulca bağlanıveriyoruz (28º 53’ 60 E, 36º 38’ 57’’ N). Derinlik, iskelede 3.8 metre.

Göbün Koyu

Akşam yemeği için balık düşünüyorsak şimdiden ayırtmamızın uygun olacağını söylüyorlar. Fiyat uygulaması bir değişik buralarda. Lagosun kilosu 140 TL. Yanında meze ve salata dahil. 3 kiloluk bir lagos ayırtıp Denizhan'dan rica ediyorum bir bakması için. Balıktan en iyi o anlıyor. Fiyat çok yüksek geliyor Denizhan'a. Levrek de 130 TL. Adana'dan beri lagos yememiştim, lagos için ısrar edince sıkı bir pazarlık başlıyor. En son 265 TL'a anlaşıyorlar. Garson mutlu oldu mu bilemiyorum. Folyoya sarıp fırına atacaklar balığı.

Hemen önce denizin sonra da buzdolabımızdaki biraların tadına bakıyoruz. Gün, hafif bir kızıllığın arkasına saklanarak yerini geceye bırakmaya hazırlanırken Oğuzhan ile ikimiz, restoranın biralarının tadına da bakmaya karar veriyoruz.

Salata, mezeler ve kalamar, Tekirdağ'ın ilk yudumlarına eşlik ediyor. Bir saat sonra fırından çıkan lagos ise bizi hayal kırıklığına uğratıyor. Çiğ kalan yeri olmamasına rağmen balığın eti oldukça sert. Söylene söylene yiyoruz. Garson da mutsuz oldu, biz de. Ama yine de hava güzel, ortam güzel, sohbet güzel. Yeni güne adım atamadan uykuya mağlup oluyoruz.

7 Ağustos 2011, Pazar
Saat yedide ayaktayım. Göbün de yeni yeni uyanıyor zaten. Teknelerde çıt yok henüz. Benden başka bir de garson var uyanmış, masaları temizleyen.

Göbün

Gözlerimi şenlendiren manzarayı fotoğraflayıp suya bırakıveriyorum kendimi sessizce.

Saat 08.00 gibi iskeleyi gerimizde bırakıyoruz. Kahvaltıyı yandaki koyda yapacağız.

Dar Boğaz

Dar Boğaz sancağımızda daha görünemeden iskeleye dönüp Merdivenli Koyu'na giriyor ve 15 metreye demir bırakıyoruz. Koyda ufak bir kumsal var. Kumsalı sancağımızda bırakarak koyun batısına demirliyoruz. (28º 53’ 27'' E, 36º 38’ 64’’ N). Halat bağlama görevi Mehmet'de.

Gezinin teknedeki ilk kahvaltısı benden. Beklenen salamlı, kaşarlı omletimi yaparken ekip denizde.

Ekip kahvaltıya otururken de ben denizdeyim. Serinlemem lazım.
Dün akşam ve bu sabah Küçük Kapıdağ Yarımadası'nın kuzeyindeki koylardaydık. Kahvaltı sonrasında yarımadanın bir de güney kıyılarını keşfetmek istiyoruz.

Saat gibi, koltuk halatımızı alarak koyu gerimizde bırakıp Dar Boğaz'a yöneliyoruz. Saat 10.30.

Merdivenli Koyu - Batı yakası

Merdivenli Koyu - Doğu yakası

Bir saat sonra, Küçük Ağa Limanı'ndayız. Büyük Ağa Limanı ile yan yana duran bu koya 15-16 metreye demir atıyoruz. Deniz yüzeyinde bir miktar kirlenme var. Açık denizden geliyor bunlar. Suya atlamak bana düşüyor. (28º 52’ 12'' E, 36º 37’ 31’’ N).

Sancağımızda, ufak bir kumsal ve orada demirlemiş bir tekne var.

Deniz faslı uzun sürmüyor. Kirlenme nedeniyle pek sevmiyoruz bu koyu. 12.00'e doğru demir alıyoruz.

Kızılkuyruk Burnu'nu geçip sonra tekrar geri dönüyoruz. Yanıbaşımızdan bütün hışmı ile geçen motoryatın yarattığı dalgalarla bir o yana bir bu yana yatarken Karaburun'un güneybatısında kalan ve Heikell'in kitabında Ragged Bay diye isimlendirilen koyu geçtiğimizi görüp geri dönüyoruz. Bahsettiğim tüm bu lokasyonlar birbirine çok yakın. Koydaki adanın kuzeyinde 14-15 metrelere demir bırakıp karadan da bir koltuk halatı ile bağlanıyoruz. Arap Adası'na benziyor burası. (28º 53’ 33'' E, 36º 38’ 15’’ N).

Ragged Bay'daki ada

Ragged Bay

Deniz burada da açık denizden gelen kirlenmeden nasibini kısmen almış. Öğle yemeğimiz burada. Saat 3 gibi demirimizi alıyoruz. Hedefimiz Hamam Koyu.

Yine Darboğaz'dan geçerek Göcek Körfezi'ne giriyoruz. Boğazı geride bırakır bırakmaz yelkenleri açıp motoru kapatıyoruz. Körfez'deki ilk yelken seyrimiz bu. İşte bu sessizliğe hayranım ben.

Sessizliği Oğuzhan'ın sesi bozuyor. En küçüğümüz Nehir'in kolluklarından birini suya düşürmüşüz. "Bir tane daha var" diyor Denizhan, ama olmaz, kolluğumuzu suda bırakmayız. Yelkenleri indirmeden o kolluğu sudan alacağız. Körfezde trafik biraz fazla ama olsun. İlk denememizde kakıç ve kova hamlelerimiz boşa gidiyor. Kakıç kolluğun içine girmiyor, kova ile de kolluğu tutturamıyoruz. Bize bir kepçe lazım ama yok. Nehir'in ağlaması karışıyor kahkahalarımıza. Nehircik kızımıza olayı açıklayıp susmasını sağlıyoruz. Tekrar dönüp geliyoruz. Bu kez de Gülsev kaptan, kolluğun yanına kadar getirmesine rağmen bizi yine alamıyoruz kolluğu tekneye. Nehir yine basıyor çığllığı. Gözyaşları içinde ağlıyor. Söz veriyoruz kendisine kolluğu mutlaka denizden alacağımıza dair. Susuyor.

Man Over Board çalışmamız

Üçüncü defasında da kolluğun dibine kadar gidip almayı başaramayınca Oğuzhan atlayıp getiriyor kolluğu tekneye. Başarımızı kahkahalar ile kutlayıp Hamam Koyu'na döndürüyoruz rotamızı. O da orada bizi bekliyor zaten. O kadar küçük ki körfez.

Hamam Koyu ile Kapı Koyu birbirlerine bitişik. Bence ikisi de tek bir koy. Önce koyda girişte sancağımızda kalan restoranın iskelesinden çağırıyorlar bizi.

Ama ekip bu gece teknede olmak istiyor. Koyun güneyinde kalan yerde gözlerimiz uygun bir yer arıyor. Bir motoryat ile katamaran arasını gözümüze kestiriyoruz. Şöyle gidip bir baktığımızda Heikell'in kitabında suyun altında kare şeklinde bir taş var dediği yer olduğunu görüyoruz bu yerin. Her ne hikmetse oraya bağlanmaya karar veriyoruz. Taş, burnumuzdan getiriyor önce ama, koltuk halatlarını iyi ayarlayınca taştan emniyetli bir mesafede tekneyi sabitlemeyi başarıyoruz. Saat 17.30. Bu gece buradayız. (28º 50’ 98'' E, 36º 38’ 56’’ N). Derinlik 5.5 metre. Hamam Koyu hemen yanıbaşımızda, biz ise Kapı Koyu'nda demirledik.

Koyun denizi çok güzel ama biraz kalabalık. Yanımızdaki motoryat bir süre sonra ayrılıyor. Biraz uzağımıza bir gulet demirliyor. Bir süre sonra da gulet ile aramıza bir yelkenli.

Kapı Koyu

Akşam yemeğinde önce süte batırılmış sonra da galeta unu ve susamla bulanmış ve kendini teflondaki kızgın yağda bulmuş tavuk kanatları, makarna, patlıcan kızartma var. Teknedeki ilk ve son şarap tüketimimiz bu gece oluyor. Akşam yemeğinin ardından gitarın telleri kısa bir süreliğine ve bu hafta için son defa titreşiyor. Yandaki gulette bir kovalamaca başlayınca, koltuk halatlarına pet şişelerimizi geçirip farelere karşı önlem alıyor ve yatıyoruz. Saat 23.00.

8 Ağustos 2011, Pazartesi
Güne erken uyanıyorum yine.Kapı Koyu henüz uyuyor, çıt yok.

Kapı Koyu'nda yeni bir gün

Merdivenlerden kendimi suya bırakırken koyu uyandırmamaya gayret ediyorum.

Kahvaltıda gözleme var bugün. Ekibin bir kısmı denizde iken Ayşegül ve Denizhan gözlemeyi pişiriyorlar. Bir de kayıktan aldığımız yeni pişmiş ekmekleri de koyunca masaya denizde kimse kalmıyor bizim mürettebattan.

Gündüz gözü ile dibine bağlandığımız taşı görmek daha bir kolay oluyor.

Onu çeyrek geçe koyu arkamızda bırakıyoruz.

Kapı Koyu ve Hamam Koyu gerimizde

Hamam Koyu'nun kuzey doğusunu kapatan Kuyucak Burnu'nu geçer geçmez burnun güneyinde kalan koyda bir deniz molası veriyoruz.

Botun motorunu indiriyoruz bota. Önce Oğuzhan bir dolaşıyor koyda. Denizhan ve Nehir de ufak bir bot gezisi yapıyorlar. Sonra da Esma ile bana geliyor sıra. Ama biz, motorun sesine uzun süre dayanamıyoruz.

Saat 12.30 gibi bu küçük, sessiz ama adını bilmediğimiz koyu geride bırakıp Fethiye Körfezi'ne doğru yola çıkıyoruz.

Kuyucak Burnu'nun güneyindeki küçük koy

Bugün Göcek Körfezi'nden çıkıp Fethiye Körfezi'nde Turunçpınarı'nı ziyaret edeceğiz. Akşama da Gemiler adası'nda olmayı planlıyoruz.
Yine Dar Boğaz'dan geçerek Fethiye Körfezi'ne giriyor ve yelkenlerimizi açıyoruz. Vinçler, bir hafta boyunca her seferinde olacağı gibi bu kez de görevlerini tam olarak yerine getirmede isteksizler. Bir kişinin de halata asılması gerekiyor.

Turunçpınarı'nda Osman'ın Yeri (Osman'ın Yeri - Turunçpınarı ) mutlaka görülesiymiş. Biz, akşam yemeğinde burada olamayacağız, ama yine de merak ediyoruz.

Çok güzel bir yelken seyrinden sonra Turunçpınarı koyuna girip yelkenleri indiriyoruz. Turunçpınarı'nın iskelesine bağlanmak içimizden gelmiyor. Demir atıp restoranın iskelesini sancak başomuzluğumuzda bırakarak kıçtan bir halat ile karaya bağlanıyoruz. Koy gerçekten çok güzel ve ve restoran şık. (29º 03’ 86'' E, 36º 36’ 86’’ N).

Ekip bazıları yüzerek, bazıları da (Denizhan ve kızı Nehir) botla karaya çıkıyor. Ben de yüzmeyi tercih ediyorum. Yüzerek karaya çıkan mürettebat bir anda acıktığını fark ediyor ve 8 porsiyon köfte, patates kızartması, yoğurt ve iki salataya 310 TL para ödeyip söylene söylene teknemize dönüyoruz. Akşam kalıp balık yeseydik ne ödeyecektik acaba diye merak ediyoruz.

Saat 17.00 gibi demirimizi alıp yola koyuluyoruz. 17-18 dm yolumuz var. Yelkenlerimizi açıyoruz hemen, apaz seyri ile güzel yol alıyoruz. Karadağ Yarımadası'ndan Akdeniz'e batı yönünde uzanan Ilbız Burnu'nu geçip doğuya dönünce GPS'imiz bozuluyor. Kırmızı açıp kapama düğmesi zaten sorunlu. Paneldeki sigortadan kapatıp açıyoruz. Bir ara harita geliyor ama teknemiz yok. Receiver'ın üzerini temizleyip bir daha deniyoruz. Sonunda tamamen kitlenip devre dışı kalıyor. Manuel GPS'i var Denizhan'ın, onu açıyoruz. Namık Bey2i arıyoruz. Parmağımız kırmızı düğmede iken paneldeki sigortadan tekrar açmamızı söylüyor. Bu kez açılıyor chart plotter.

Tuzla Burnu (solda) ve Karacaören Adası (sağda)

Karacaören Adası'na doğru giderken yanıbaşımızda bir yelkenli daha var. Biz biraz açıktan gittiğimiz için gerisinde kalmıştık. Elektroniğimiz çalışır hale gelince karaya daha yakın gidip onu geride bırakıyoruz ve Gemiler Adası'nın arkasına giriveriyoruz ondan önce. Saat yediye geliyor. Geciktik, yer bulma sorunu olmaz inşallah.
Gemiler Adası, Turunçpınarı ile arasındaki Karadağ Yarımadası'nın güneyinde, Karacaören Adası'nın kuzey doğusunda, yarımadanın Delikli Burun ile Beştaş Burnu arasındaki alan ile bir boğaz oluşturacak şekilde batıdan doğuya uzanan bir ada. Üzerinde eski bir kaç kilise ve bir fener bulunuyor.

Gemiler Adası'nın arkasına geçiverince bir sürü bağlanmış tekne ile karşılaşıyoruz. Ne kadar popüler bir yermiş burası ve ne kadar kalabalık. Bir kaç tane tonoz var ama hepsi dolu. Adanın kuzey kıyısında derinlik zaman zaman artıyor ve demirlemeye (en azından bizim için) imkan vermiyor. Boş bulduğumuz bir yere, 18-19 metrelere demir bırakarak kıyıya yaklaşıyoruz. Demirin tuttuğundan emin olduktan sonra suya atlama görevi bana düşüyor. Kıyıda doğanın oluşturduğu doğal anelelere iki halat bağlayarak tekneyi sabitliyoruz. (29º 04’ 20'' E, 36º 33’ 31’’ N)

Sağımız solumuz ve karşımız tekne dolu.

Gemiler Adası'nda sancağımızdaki tekneler

Pruvamızdaki tekneler

İskelemizde gün batımı

Güneş kısa bir süre sonra batarken bize görsel bir şölen sunuyor.

Akşam yemeğinde makarna var. Ekip yorgun. Çok geçe kalmadan gözler kapanıyor.

9 Ağustos 2011, Çarşamba

Sabah 6.30'da gözlerimiz açılıyor. Bu akşamki hasar büyük. Isırılmadık yerim kalmamış. Fenistil krem ile kaşıntının büyük bir kısmını azaltmak mümkün oluyor. Ama ısırılan o kadar çok kişi var ki, Fenistil yetmiyor.
Denizhan da erken kalkmış. Adaya çıkalım öyleyse. Sürekli kaşınan Oğuzhan da bu sabah erken uyanmak zorunda kalıyor. Esma ve Ayşegül de kalkınca 6 kişilik ekiple ada keşfi başlıyor. Oğuzhan'ı ekmek satan motor ile gönderdik. Biz de 5 kişi bota binip yavaştan yavaştan adaya çıkacağımız yere gidiyoruz. Müze bekçisi saat 10'da gelirmiş. Bu kez ücret ödeyemeyeceğiz, ne yapalım.

Ada'ya çıktığımızda gördüğümüz tabelada yazdığına göre ada, Erken Bizans dönemlerinde iskana açılmış. Noel Baba adıyla bilinen Aziz Nikolas'ın (Aya Nikola) bu adaya geldiğine ilişkin bilgiler nedeniyle önem taşımaktaymış. Bazı kaynaklara göre Symbola ismi verilen bu bölgede yer alan adada, dini ağırlıklı yapılar ve bir kaç küçük ev bulunmaktaymış. Dört büyük kilise, pek çok tonozlu mezar, iki kiliseyi birbirine birleştiren bir koridor görülmeye değer yapılar arasındaymış. MS XII. yüzyıla kadar hayatn devam ettiği bu ada, Batı Akdeniz ülkelerinden Filistin'deki kutsal topraklara giden gemilerin uğrak yeri olarak görev görmüş.

Aya Nikola Adası

En tepede, manzara muhteşem. Bir yanda ada ile yarımada arasındaki boğazda demirlemiş gemiler, bir yanda Darboğaz Koyu, güneyinde İnceburun, onunla Tuzla Burnu arasında kalan Karacaören ve diğer tarafta Babadağ ve çevresindeki dağlar.

Sekize doğru ada keşfi bitiyor.

Bot bu kez 6 kişiyle, suya daha çok batmış olarak tekneye dönüyor.

Kahvaltımızı Kalevezi Koyu'nda yapalım derken Hürü Teyze'nin gözlemelerine dayanamıyoruz. Çayımız yok ama bazılarımız kuru kuru, bazılarımız da icetea eşliğinde lezzetli gözlemeler ile karınlarını doyuruyorlar. Yola koyulduğumuzda çay da ocağa koyulmuş durumda.

Kalevezi Koyu, daha motor ısınmadan, Beştaş Burnu'nu döner dönmez karşımıza çıkıyor. Kuzey batıya doğru yarımadanın içine giren küçük bir koy bu. Sağında solunda birer tane de gizlenmiş küçük koy içeriyor. Karşıdaki kumsalda bir tane yelkenli tekne dururken bu iki koyda 5-6 tane tekne var. Guletlerler, girişte solda kalan küçük koyu tercih etmişler. Saat daha erken. Gözümüze kestirdiğimiz, sağ tarafımızda kalan küçük koyda 4 tekne var. İkisi birbirine bordalamış iki tekne koyun solunda, aralarında biraz görgüsüzlük ederek girebileceğimiz bir boşluk olan iki tekne de koyun sağında demirlemişler, uyuyorlar. Usturmaçaları bile inik değil. Oraya demir atıp aralarından geçerek bağlanmaya çalışıyoruz. Biraz daha kıyıya yaklaşarak bağlanınca ikisinden de yeterince uzakta kalmış oluyoruz. İki tane de koltuk halatı ile yine doğanın yapmış olduğu doğal anelelere bağlanınca denize girmek ve yarım kalan kahvaltıyı (en aznından bazılarımız için) tamamlamak için bir engel kalmıyor. (29º 05’ 43'' E, 36º 33’ 74’’ N)

Kalevezi Koyu

Yandaki tekneler yavaş yavaş güne uyanırken biz yeniden kestirme modundayız. Oğuzhan hamburger dolaştıran bir motorlu tekneyi çağırdığında ise talibi çok oluyor.

Bugün vaktimiz müsait. Öğleden sonra Ölü Deniz'e, akşam da Fethiye Ece Marina'ya gideceğiz. O nedenle tüm miskinliğimiz üzerimizde
Yanımızdaki tekneler birer ikişer gidip yerine yenileri gelirken biz yerimizden kıpırdamıyoruz öğleden sonraya kadar.
Öğle yemeğimizi de burada yedikten sonra hareketlenmemiz 14.30'u buluyor. Önce koyu, sonra da Gemiler Adası'nı geride bırakıp Ölü Deniz'e doğru kırıyoruz dümeni. Yorgan Burnu'nu dönüverince Ölüdeniz'in neredeyse dibinde bir koy var. Oraya demirleyip botla Mehmet'leri Ölüdeniz'e göndereceğiz. Bu koy, Ölüdeniz'in hemen güneydoğusunda yer alıyor ve Likya World'ün önündeki kumsala, Babadağ'dan atlayan paraşütçülere bakıyor.

Dümen bende. Buraya demirlemek bir zulüm oluyor hepimiz için. Önce demir tutmuyor. Koltuk halatlarından biri zar zor bağlanmışken rüzgar bizi yandaki kayanın ve katamaranın üzerine atıyor. Biz demirlerken rüzgarüstünde olan bu halat, şimdi rüzgar altında. Rüzgar üstüne yeni bir halat bağlamak için Denizhan suya atlıyor. İki halatı uçuca birleştirmemize rağmen uzunluğu yetmiyor. Rüzgar bizi yandaki teknenin üzerine doğru atarken 3. halatı da diğer ikisinin ucuna bağlayan mürettebat, halatın boşta kalan ucunu tekneye bağlamayı unutunca kayaya başarı ile bağlanmış halatın diğer ucu suya düşüyor ve batıyor. Denizhan, garibim, batan halatı binbir güçlükle toplamaya çalışırken ben de yandaki katamaranın üzerine çıkmamak için bizi karaya bağlayan halatı da suya bırakıp çıkıyorum oradan. Yeniden demir atıp geliyoruz. Bu teknede her seferinde olduğu gibi ya uzaktan kumandanın demiri bırakma tuşu çalışmıyor, ya vinç kolu ile kavatelayı gevşetip demiri kendi ağırlığı ile bırakmak hemen mümkün olmuyor. Bir kez daha çıkıp 3. kez demir atıyorum. Bu kez tutup tutmadığından iyice emin olacağım. Tornistanda ve rüzgarüstüne basılı dümenle tekne yerinde durmayı başarında demirin tuttuğuna karar verip bağlanma çalışmalarını yeniden başlatıyoruz.
Uzun tek halatımız karada Oğuzhan'ın elinde. Denizhan ise rüzgarüstünde hala bağlanacak bir kaya aramakta. Mehmet botu kürekle önce Oğuzhan'a götürüp onu ve elindeki halatı bize getiriyor, sonra da Denizhan'a gidip bağlanmamıza yardım ediyor. Ancak botun oturulacak oturağını takmamış olduklarından hepsini yapması mümkün olmuyor ve suda balık avlamaya çalışan bir adam botu halatından tutup yüzerek bize getiriyor.

Böylece önce Mehmet'i kurtarmış oluyoruz. Sonra halatlar da bağlanınca da kendimizi. (29º 06’ 63'' E, 36º 32’ 83’’ N) Yaklaşık bir saat süren bu bağlanma macerasından sonra Oğuzhan, Mehmet, Ayşegül, Gülsev ve Esma botla tekneden ayrılıyorlar. Onlara tam bir saat verdik, 17.00'de tekne hareket edecek.

Bu arada Babadağ'dan atlayan atlayana. İkişer üçerli grupların yanısıra filotila şeklinde atlayanlar da var. Kimi üzerimizden uçup geri dönüyor, kimisi ise Ölüdeniz'e doğru gidip dönüyorlar.

Saat tam 16.55'te köşeyi dönüp bize doğru geliyor bot. İçindekilerin sayısı da tamam. Saat beşte demiri topladığımız gibi biz yoran bu yerden ayrılıyoruz hızla. Yolumuz şimdi bize uzun gözüküyor. Hava kararmadan Fethiye'de oluruz ama yol sanki yine de uzun.
40 dakika sonra Karacaören Adası'nı bir kez daha, bu sefer sancak bordamızda bırakıyoruz.

Karacaören Adası

Tekrar Ilbız Burnu'na doğru dümen tutuyoruz. Dalgalar biraz büyücek bu sefer. Tam pruvadan almamak için biraz açılıyoruz. Sonra burnu dönünce de bu kez tam bordadan geliyorlar, İçeride uyuyanlar da telaşla uyanıp havuzluğa gelince biraz daha rotamızdan çıkıp Göcek körfezine doğru yöneliyoruz. Turunçpınarı'nın olduğu koyu kurtarır gibi olunca sancağa 90 derece dönüp dalgaları arkamızdan alarak Fethiye'ye doğru ilerliyoruz sallana yuvarlana.
Yediyi çeyrek geçe artık Fethiye karşımızda. Kızılada'yı arkamızda bırakıp Fethiye Adası'nı iskele başomuzluğumuzda gördüğümüzde, sağda kıyıda bir uyarı levhası görüyoruz "Hızınızı azaltın. Tehlike var". Bir katamarının peşine takılıp ada ile kara arasındaki dar kanaldan geçiyoruz.

Hemen pruvamızda, Fethiye sahilinin yer aldığı alanın biraz açığında uzunca bir alana yayılan sığlık var. Bu sığlık şamandıralar ile işaretlenmiş. Letonia'dan uzanan burnu da geçince tam güneye dönüyoruz. Sahil ve şamandıralar iskelemizde kalıyor. Şamandıralardan bir tanesi çok rahat görülürken, marinaya yakın olanı sahile bağlanmış guletlerin silüetlerinde kaybolduğu için görülmüyor. Katamarının girdiği yeri gözden kaçırmamaya çalışıyorum. Marinanın etrafında dört tane sarı şamandıra var. Chart Plotter'da gözüküyor hepsi. İki tanesini iskelemizde bırakıp yavaşça geçtiğimizde marinanın girişi gözüküyor. Palamar botu da bizi karşılamaya geldi zaten. Diğer ikisini ise sancağımızda bırakıp sola dönüp marinanın içine giriyoruz. Eyüp Oğan'ın önerisi ile duşlara yakın bir yer rica etmiştik. Öyle bir yere götürüyorlar bizi. Sorunsuz bir şekilde iki teknenin arasındaki bir teknelik yere My Way'i sığdırınca çok mutlu oluyorum. Koltuk halatları ve tonoz da sıkıca bağlanınca motoru kapatıyoruz (29º 06’ 11'' E, 36º 37’ 36’’ N). Derinlik 6.8 metre. Saat 19.30.

Burası kocaman bir marina. Çok beğendik. Denizhan 43 feetlik teknenin bir gecelik bağlanma ücreti olarak 113 TL yatırıyor. Elektrik içinde. Su da öyle.
Herkes havlusunu alıp duşlara koşuyor. Yarım saat sonra herkesin yüzünde gülücükler var. Herkes misler gibi kokuyor.

Balıkçılar Çarşısı, yürüme mesafesindeymiş. Yürüyüyoruz biz de. Yirmi dakikalık bir yürüyüş sonrasında canlı Fethiye sokaklarını geride bıraktığımız bir anda sanki gizli bir kapının arkasından çıkarmış gibi çıkıveriyor karşımıza Balıkçılar Çarşısı. Gerçekten bir kemerin içinden geçtiğinizde kocaman bir balıkçılar çarşısı, etrafında bir sürü restoran ve keyifli insanları görüyoruz. Balık seçmek Denizhan'ın sorumluluğunda, pazarlık etmek ise Mehmet'in. Ben de bana doğru teklifte bulunmak üzere yaklaşan ilk garsonun gösterdiği yere oturuyorum. Sekiz kişilik servis açılıyor. Garsonumuz Maraşlı. Tarif ettiğim, ince kıyılmış, domatesi bol, sarımsak, kırmızı pul biber ile renklendirilmiş, nar ekşisi ile tatlandırılmış roka salatasını kendi elleri ile hazırlıyor.
Bu kez levrek tercih edilmiş. Kalamarlar ile geceye başlayıp levrek ile bitirirken gezici orkestradan şahsi isteğim "Dönülmez akşamın ufkundayım, vakit çok geç" ile içimde birikip kalmış notaları ve sözleri salıveriyorum gecenin havasına.
Yürüyerek tekneye dönerken Maraş dondurması ile biraz daha keyifleniyoruz. Rotamızın bu bölümünü Fethiye Ece Marina ve Balıkçılar Çarşısı'nı monte ederek tüm mürettebatın mutlu olmasını sağlayan Eyüp Oğan'a içimden bir kez daha teşekkür ediyorum.
Yatışımız bu kez nihayet 24.00'ü geçti.

10 Ağustos 2011, Perşembe

Bu sabah benim bile uyanmam 9.30'u buluyor. Kahvaltı öncesinde marinanın içindeki Carefour'dan eksiklerimizi tamamlamamız, ama öncelikle bizi yarı yolda bırakan buzdolabını desteklemek üzere buz almamız lazım. Oğuzhan ve Denizhan ile birlikte alışverişi süratle yapıp kahvaltımızı da ettikten sonra marinadan ayrılıyoruz. Saat 12.00.

Fethiye Ece Marina

Bugün Fethiye Körfezi'nin kuzey yakasını gezeceğiz.

Marina girişinde sancakta bırakılacak şamandıralar

Ece Marina çıkışı

Ece Marina çıkışında sancakta kalan şamandıralar

Bugün kaptanımız Esma, dümende o var.

Fethiye Adası'nı geçtikten sonra önce Kızılada'yı, sonra Deliktaş Adaları'nı iskelemizde bırakarak Kargıbükü'ne doğru yükseliyoruz. Büyük Kargı Koyu'na bir girip çıkıyoruz. Denizini beğenmedi hanımlar.

Deliktaş Adaları

Sonra Katrancık Adası'nı da geçip Küçük Kargı Koyu'na giriyor, derin ama yine de demirlenebilecekmiş gibi görünen bir yerde rüzgara dönüp demirimizi 15 metreye bırakıyoruz. Karaya bağlanma görevi yine bende. (29º 01’ 11'' E, 36º 42’ 53’’ N).

Küçük Kargı Koyu

Öğle yemeğimizi burada yiyoruz. Saat 15.00 gibi demir toplayıp koyu arkamızda bırakır bırakmaz yelken açıyoruz. Zeytinli Adası ile Tersane Adası arasından geçerek Sarsala'ya gideceğiz.

Tersane Adası (solda)

Körfezde çok güzel yelken yapıyoruz. Saat 18.00 olmadan Sarsıla Koyu'nda çok hoş bir restoranın iskelesine zar zor bağlanıyoruz. Rüzgar sancağımızdan basarken Esma'nın manevrası biraz güç oluyor. İkinci denemede Esma çok güzel yanaşıyor ama tonozun kaçırılması nedeniyle güç bela koltuk halatını ile iskeleye bağlanıyoruz. Motora ileri yol verip dümeni de sancağa basınca yavaş yavaş rüzgara, sancaktaki tekneye doğru yanaşıyor, tonuz halatının da çekilmesi ile yanaşmayı tamamlıyoruz. Son koltuk halatı ise problem oluşturmuyor bize. (28º 51’ 44'' E, 36º 39’ 37’’ N). Derinlik 3.7 metre.

Küçük Sarsala (Sarsıla) Koyu

Deniz ve bira faslından sonra akşam yemeği teknede (!). Restorandan salata, patates ve kalamar takviyesi geliyor. Sızışımız yine aynı gün.

11 Ağustos 2011, Perşembe

Kahvaltı, restorandan alınan sıcacık ekmekler ile şenleniyor bu sabah. Sosisli omletler, Nehir'in Nutella'sı, domates, salatalık, peynir de kahvaltımızın diğer elemanları. Ekibin peynir tüketimi zayıf. Keza zeytin tüketimi de.
Aynı koyda denize sadece bir kez girme prensibimizi bu koyda da çiğniyoruz. Deniz o kadar güzel ki.
Saat 10.30 gibi bu kez, Gülsev'in (Akkaya) kaptanlığında koydan ayrılıyoruz. Hedefimiz Domuz Adası.

Küçük Sarsala'dan ayrılırken

Domuz Adası'nda belediye'nin koymuş olduğu babalardan birine bağlıyoruz koltuk halatımızı, 15 metreye demir attıktan sonra.

Altımızdaki derinlik 5.5 metre. Su muhteşem. Oğuzhan'ın Ölüdeniz'de binemediği için hayıflandığı parasailing ayağımıza geliyor burada. Esma ile ben hariç herkes parasailing motoruna biniyorlar Oğuzhan'dan sonra Ayşegül de heveslendi.
Bir saat kadar sonra ağızları kulaklarında geliyorlar geriye.

Gülsev kaptan, bu kez Tersane Adası'na götürüyor bizi. Tersane Adası'nın kuzey batısındaki koya demir atıyoruz. Bağlanmamız da kolay oluyor. (28º 54’ 82'' E, 36º 40’ 54’’ N).

Tersane Adası

Deniz burada da güzel ama Domuz Adası'ndaki kadar değil. Yemeğimizi hazırlarken koy içinde artan rüzgarın, Göcek körfezinde kuzucuklara neden olduğunu buradan görebiliyoruz. Marmaris açıklarında 7-8 şiddetinde fırtına olduğunu biliyoruz. Kapalı Göcek körfezinde çok rahatsız olmayacağını tahmin ediyoruz rüzgarın.
Yemeğimizi bitirmeden yandaki tekneden yükselen bağırtılar ile kafamızı bir kaldırıyoruz ki, yanımızdaki tekne ile bizim demirlerimizin üzerine demir atmış bir arkadaş, pruvamızdan bize 90 derece açı ile geri giderek zincir döşüyor. Yandaki teknenin bağırtıları üzerine demirin de taraması ile birlikte motora tam güç ileri yol verip aynı hızla demiri toplayarak kaçıyorlar oradan. Yandaki teknenin demirinin taramamış olma ihtimali düşük. zaten çok kısa bir süre sonra koltuk halatlarını sökerek gidiyorlar. Birazdan sancağımızdaki yelkenli teknenin de demir tarayarak karaya çok yaklaştığını görüyoruz. Daha nefes almadan kısa bir süre içinde bizimki de tarayıveriyor. Rüzgar da oldukça fazla, yandaki tekneye yaslanmamak için koltuk halatlarını boşlayıp demirin üstüne yürüyoruz. Sonra da koltuk halatlarını alıp çıkıyoruz Tersane Adası'ndaki koydan ki Allah Allah. Dışarıda kıyamet kopuyor. Kuzucuklardan anlamalıydık zaten.

Rüzgar süratle 30-35 knotlara oturuyor. Mesafemiz çok uzun değil, dalgalar da rahatsız edecek kadar büyük değil. Motora kuvvet Taşyaka Koyu'na (Bedri Rahmi Koyu) doğru gidiyoruz. En fazla 39 knot görüyoruz. Ancak ekip keyifli.

Taşyaka Koyu'nda restoranın iskelesi boş. Ama önce Bedri Rahmi'nin çizimini görmeliyiz. Koyun ağzındaki bu esere mümkün olduğunca yakın bir yerlere demir atıp (iskeleye bağlanmayı tercih etmedik) yüzerek karaya çıkıp Bedri Rahmi'nin eserini seyrediyoruz yakından.

Sonra biz tekneye çıkarken Akkaya ailesi de botla gidiyor eseri ziyarete.

Ardından saat 5 olmadan koyun içerisindeki restoranın iskelesine tonoz alarak kıçtan kara bağlanıyoruz erkenden.

Buzdolabımız artık çalışmadığından bu akşamki ne de güzel bağlandık karaya birasını restoranda içiyorum.

İkinci biradan sonra Oğuzhan'ın masa tenisi davetine icabet ediyorum. Ben Oğuzhan'ı mutlu ettikten sonra, Oğuzhan babasını, babası da beni mutlu ediyor. Mutlu bir şekilde restoranda masamıza oturuyoruz.

Bugün bazılarımız levrek yiyecek, bazılarımız ise et. Refakatinde ise rakı var.
Bu gece Nehir'in dansı geldi. Önce babası ile dans ediyorlar, baş başa, usul usul. Sonra bir kaç çocuk ve anneleri katılıyor dansa. Müziğin volümünün artması ile birlikte biz de dahil olmak üzere herkesler dans pistinde.
Dolunay olmasına bir gün kalmış ayın etrafındaki halenin ne anlama geldiği hakkında Mehmet ile Denizhan hemfikir olamıyorlar.

Taşytaka - Nomad Restoran iskelesi

Gece havuzlukta uyuyorum ama mümkün oldukça. Sürekli bir rüzgar ve değişik onlarca ses var çünkü. Giderek artan rüzgar bir süre sonra uyumayı olanaksız hale getiriyor. Nihayet saat beş gibi Denizhan da uyanıyor. Bir çok diğer kaptan gibi. İskele sökülüp üzerimize ne zaman gelecek diye beklemeye başlıyoruz. Bazı kaptanlar iskeleyi karaya bağlayan halatlardan da koltuk alıyorlar. Denizhan da öyle yapıyor.
Saat beş buçuk gibi gün doğarken rüzgar biraz hafifliyor, bizler de yatıyoruz.

12 Ağustos 2011, Cuma

Bugün teknede son günümüz. Kahvaltımızı yaptıktan sonra Yassıca Adalar, Göcek Adası, Sıralıbük gezeceğimiz yerler arasında.
Kahvaltı sonrası motor çalıştırılıyor. Günün kaptanı Mehmet. Tonoz'da Oğuzhan. Baba oğul bizi iki tekne arasından çıkaracaklar. Tonozun bırakılması biraz geç, motora güç verilmesi de biraz erken olunca tonoz halatını pervaneye sarıyoruz. Önce tekne dümen dinlemiyor, kıçı sıyırarak iskelemizdeki tekneden bir yarım daire ile uzaklaşırken pruvamız, sancağımızdaki teknenin pruvası ile öpüşmekten son anda vaz geçiyor. Duruyoruz. Bağrışmaları bastırıyoruz. Önce bir miktar geri giden teknemiz çıktığı yere tekrar girmeye hevesleniyor. Yandaki kaptan "Biz geri geldik" deyince adamcağız gülüyor.
Denizhan dalıp bakmaya çalışıyor. Halat pervaneye dolanmış. Sonra restorandan yardıma geliyorlar. Bizim tonoz halatını boşlarken sancağımızdaki tekneyi yeni bir tonoz halatına bağlıyorlar. Bu sırada teknenin pruvası, bir ötedeki katamaranı sıyırarak bir kaç santim mesafeden geçip bir zamanlar sancağımızda olan ancak pruvaları aynı yöne bakan tekneyi yine sancağına alarak katamaran ile tekne arasına giriyor. Bu sırada koşarak öne geliyorum ve katamarana değmeden bu manevranın tamamlanmasına şahit oluyorum.
Bu kez biz iskeleye bakıyoruz, sancağımızdaki tekne ise denize. Biraz evvel biz onların iskelesinde idik, şimdi sancağında. Teknenin usulca kendi kendine yaptığı manevra herhangi bir çatışmaya neden olmadan tamamlandığında tonoz halatının kurtarılma işlemi de sonlanıyor. Artık özgürüz.
Mehmet kaptan veriyor motora yolu, çıkıyoruz koydan. Koyun güney burnundaki kayayı sancağımızda bırakıp güneye dönüyoruz. Hedefimizde Sıralıbük var.

Sıralıbük Koyu'nda bir sürü tonoz var. Birine bağlanıveriyoruz. Bu koy çok güzelmiş. Denizi de öyle. (28º 51’ 52 E, 36º 40’ 61’’ N)

Sıralıbük

Saat 12.30.

Sıralıbük

Öğle yemeğini burada yedikten sonra mazot almak üzere Göcek'e gidiyoruz. Saat 14.30'da mazot iskelesine sancak aborda olup 50 litre mazot ve 20 TL da atık için ücret ödeyip tekrar körfeze geri dönüyoruz.

Denizhan önce Boynuzbükü'neveriyor rotamızı. Bu koy, pek çok derginin kapaklarına resim olan, çok güzel bir koy. (28º 53’ 75 E, 36º 42’ 70’’ N)
İçine girdikçe su sığlaşıyor ve çamur rengini alıyor. Bazılarımız sevmiyor bu koyu. Bazılarımız ise kaldıkça ısınıyorlar koya.

Boynuzbükü

Deniz faslından sonra tekrar demir toplayıp Zeytinli Adası'na yöneliyoruz. Boş bulduğumuz bir tonoza bağlanıp denize giriyoruz. Deniz burada muhteşem.

Sağımızda solumuzda muhteşem yatlar.

Sonra Göcek Adası'nın da bir tadına baktıktan sonra son defa yelkenlerimizi açıp Göcek körfezine yelkenle giriyoruz.
Sonunda ne yazık ki yelkenleri indirme zamanı geliyor.

Marinalar önümüzde, güzelim Göcek körfezi ardımızda kalıyor.Son yanaşma, Denizhan'dan. Palamar botu tonozumuzu veriyor. Usulca yanaşıveriyoruz iskeleye.

Saat 18.40. Pozisyonumuz (28º 56’ 03 E, 36º 45’ 31’’ N). Derinlik 3.9 metre
Eksiksiz geldiğimiz için Denizhan kaptanımızı ve kendimizi kutluyoruz.

Göcek Ekibi

ÇANGA (S/Y) İLE MARMARA TURU

2011-07-25T12:58:00.008+03:00

20 Temmuz 2011, Çarşamba
"Hadi ağabey, iskeleye dönelim" diyor Denizhan. "Hayır, dönmem" diyorum. "Ağabey niye?", "Yahu rüzgar çok fazla, çok yatacağız". Ellerim dümeni iskeleye döndürmeye yanaşmıyor. "Ağabey?", "Mümkün değil, dönmem". Anayelken iskotası boşlanıyor. Ondan sonra dönüyorum iskeleye. Rotamıza giriyoruz. Rüzgar biraz evvel bir anda arttı. Motorla gitmek yerine yelkenle gitmek için çok güzel bir fırsat daha. Trilye'ye doğru gidiyoruz.

Sabah 07.00'de buluştuk bugün Pendik Marintürk'te. Sabah 05.45'te uyanıp tıraş olup üstümü giyinmem ve evden çıkmam yine de 20 dakikamı aldı. Bankadan para çekip Göktürk-Hasdal otobanına çıktığımda saat 07.15 olmuştu bile. Pendik'e ulaşmak için sadece 45 dakikam ve önümde yoğun bir sis var. Açım ama, "aç gel" demişti Mehmet, ona güvenerek basıyorum gaza. Trafik çok müsait. Günlerden cuma ama, saat trafiğin kalabalıklaşması için demek ki yeterince ilerlememiş.

Marintürk'ün otoparkına arabamı bırakıp büyücek tekerlekli sırt çantamı ve uyku tulumumu alıp pontonlara doğru yürürken Denizhan'ı arıyorum. 5 dakika içinde orada olacağını söylüyor. İki dakika deniz havasını içime çekip teknelere göz gezdirirken Mehmet ve oğlu Oğuz arkamda beliriveriyorlar. Hasret giderdikten sonra pontonun kapısını kartla açıyorlar ve Çanga'ya çıkıyoruz. Alıveriş dünden tamamlanmış, benim listeme ufak eklemeler yapılarak tekneye yerleştirilmiş. Biraz sonra da Denizhan kaptan geliyor. Elindeki malzemeleri tekneye alıp kucaklaşıyoruz.

6 Ağustos'taki Göcek gezisi öncesinde hoş bir sürpriz oldu bu Marmara turu daveti benim için. Geçtiğimiz hafta Mehmet aradı ve büyük bir ihtimalle böyle bir gezi yapacaklarını, benim de katılmamı istediklerini söyledi. Hemen kabul ettim (Esma Sultan'dan izin aldıktan sonra tabii ki). Heyecanla beklediğimiz dakikalar süratle geldi işte. Birazdan motor çalıştırıp daha önce (en azından benim) görmediğimiz yerlere (Trilye hariç) yola çıkacağız.

Kahvaltıyı yolda değil, marinada yapmaya karar veriyoruz. Kuzeyden başlayıp güneyden dönüşle tamamlanacak rota, Mehmet Erem'in önerisi üzerine tersine dönmüş. Bu nedenle ilk gün Trilye'ye gidilecek. Yolumuz diğer rotanın ilk günü kadar uzun değil. Vaktimiz daha bol. Açık bir yer arıyoruz marinada. Bir tek Bread's açık. Kahvaltı alabilir miyiz? Evet.

Mehmet Helvacıoğlu ve Oğuz Helvacıoğlu

Denizhan Akkaya

Tayfun Güler

Masamıza kadar tırmanmaya çalışan kediyle beraber kahvaltımızı 1 saat içinde tamamlıyoruz. Bir süre de Mehmet'in evde unuttuğu ilaçlarını almak için eczanenin açılmasını bekliyoruz. İhitiyaçlarımızın tümü giderildikten sonra motor çalıştırıp marinadan çıkışımız 08.50'yi buluyor.

Motorla 2800 devirde 6 knot sürat yapıyo Çanga. Rüzgar yok. Deniz çarşaf gibi. Bozburun'dan sonrası için ümidimiz var.

12.40 gibi Kalem Burnu'nu sonra da Esenköy iskelesi'ni iskele bordamızda bırakıyoruz. İskeleyi biraz geçip gözümüze kestirdiğimiz bir kumsalın 2 mil kadar açığında demirimizi 7-8 metre suya bırakıyoruz.
Pozisyonumuz 40.37'.84N; 28.57'.36E.

Hemen deniz, akıntı ile tekneden uzaklaşıp tekneye doğru yüzüş ve ilk öğle yemeğimiz. Mehmet benim listeye yaptığı eklemelerden birini çıkarıyor: hamburger köftesi. Tavada kızartıp ekmek arasına domatesle birlikte servis ediliyor. Soğuk meşrubat ile beraber midemizi şenlendiriyor. Bulaşık faslı yemeğimizi de hazırlayan Denizhan kaptanın üzerinde, bize bırakmıyor kaptan.

Biz yine denizdeyiz. Hava çok sıcak. Gökyüzünde bir tane bile bulut yok. Herkes serinledikten sonra rüzgara ulaşma ümidi ile demiri topluyoruz.Bozburun'a doğru motorla seyrediyoruz. Teknede güneşlik yok. Güneş kremlerimizi sürdük, kendimizi güneşin insafına bıraktık.

Bir anda etrafımızı yunuslar sarıveriyor. 5-6 taneler. Bize uzunca bir süre eşlik ediyorlar.

Bozburun'u dönmeden doğanın hâlâ insanoğluna direnen yeşilliğine keyifle bakıp gözlerimizi yeşile doyuruyoruz. Hafiften rüzgar başlıyor. Önce cenova açılıyor. Kısa bir süre sonra da ana yelken. Rüzgar keyifli bir apaz seyri yaptıracak kadar artıyor. Hızımız 6-6.5 knot arasında değişiyor. Oh, dünya varmış. Sadece yelkenin ve rüzgarın sesi ile seyretmek yine nasip oldu.

Yolumuz ve zamanımız var, işimiz yok sohbetten başka. Teknenin kakıçı orta yerinden kırılmış. Fırçanın uzun sapını kakıçı tutan borunun içine sokup iki yerinden vidaladığımızda işe yarayacak gibi görünen bir kakışımız oluyor.

Bozburun'u döndükten sonra rüzgar bizi Trilye'ye kadar götürüyor. Saat 18.00'e yaklaşırken yelkenleri topluyor ve Trilye limanına giriyoruz. Zabıtanın telefonunu bulamıyoruz. İskele müsait. Bir tonoz görüyoruz iki büyük motor yatın arasındaki boşlukta. Limanda geri dönüp tornistanla şamandıraya yaklaşıyoruz. Ancak tutacak halatını göremediğimizden kakıçla tutmamız mümkün olmuyor. Bu kez biraz ileri verip bu kez teknenin kıçından yakalıyoruz tonozun şamandırasını. Halatı takıp öne götürüveriyor Denizhan. Şimdi biraz yüksekçe görünen iskeleye atlamak ve halatları bağlamaya kalıyor iş. Rüzgar yok. İskeleye kadar yanaştırıyorum kıçımızı ve en gencimi olan Oğuz atlıyor iskeleye. Halatlarımızı bağlıyor. Sonra biraz daha oynayarak tam tonozun hizasına, sancağımızdaki motoryatın daha yakınına çekiyoruz teknemizi. İskelemizde bir tekne daha girebilecek yer bırakıyoruz. Tam o anda zabıta bitiveriyor mobileti ile iskelede. "Geç kaldım" diyor, "hoşgeldiniz". 25 TL toka ediyoruz kendisine. Elektrik istemiyoruz. Onun için para ödememiz gerekmiyor.
Pozisyonumuz 40°23'1.86"N; 28°52'12.35"E

Çanga, Trilye'de

Motoru kapatıyoruz. Mayoları giyip limanın hemen dışındaki plaja gidiyoruz. Yüksekçe bir iskeleden atlayan gençlerin arasına karışan Oğuz, Denizhan ve Mehmet suya atlarlarken ben merdiven kullanmayı tercih ediyorum. Ama merdivenin basamakları çok aralıklı ve merdiven de çok dik olduğundan düşmemek için balıklama atlamak zorunda kalıyorum suya. Su bulanık, aralıklı denizanası taarruzaları mevcut. Hemen çıkıyorum ama bu merdivene çıkmak için fitness yapmış olmam gerekiyor. Ellerimi, dizlerimi, bacaklarımı kullanarak merdivenden çıkmayı başarıyorum. Merdivenin bir bacağı iskeleden ayrılmış, diğeri tutuyor. Mehmet'in çıkmasına izin vermiyoruz merdivenin bekaası açısından. Mehmet kıyıya çıkıyor.

Limanda hortumla duş alıp teknemizin su ihtiyacını da tamamladıktan sonra kısa bir yürüyüş için Trilye'ye giriyoruz. Gün batmak üzere, güneş ufka değmeye niyetli. Amacına ulaşmasına çok az kalmış. Bir balık adam çıkıyor sudan. 2 saatte 4 tane balık vurabilmiş. İkisi karagöz. Birileri satın almaya çalışıyorlar balığı. Lokantalara kilosu 35 TL'dan satıyormuş balıkadam vurduğu balıkları.

Trilye'de gün batımı

Yürüyüşümüzü kısa tutuyoruz, acıktık.

Çınar Restoran - Trilye

Merkezdeki restoranlardan müşterisi en az olanı tercih ediyoruz: Çınar restoran. Daha önce Cengiz (Esgi) korsan bizi buraya götürmüştü, çok da memnun kalmıştık. Garsonumuz Sedat bey, beni hatırlıyor. Cengiz'i de hatırlıyor. İnce, uzun biriydi deyince şüpheye düşüyorum ama Kechi'den bir tekne ile geldiğimizi de söyleyince bizi hatırladığını kabul ediyorum. Ama belki de pek çok misafir tekne geliyordur Kechi'den kiralanmış. Siyah Efe içmiştiniz deyince tüm şüphelerim kayboluyor. Adam bizi gerçekten hatırlıyor. O akşam Cengiz'in önerisi ile ilk kez Siyah Efe'yi denemiş ve keyif almıştık. Hatta, ben biraz fazla almıştım.

Peynir, kavun, midye ve kalamar tava ile geceye başlayıp ince kıyılmış, domates, sarımsak ve nar ekşisi ile renklendirilmiş roka salatası eşliğinde Trilye'nin kendi balıkları olan mezgit ve istavrit ile bitiriyoruz. Yorgunuz, kendimizi tekneye atıyoruz bir an önce. Arka kamarayı bana vermişlerdi. Oğuz, baş kamarada, Mehmet ve Denizhan da salonda yatacaklar. Gecenin bitip yeni bir güne geçiş yaptığı anı görmem mümkün olmuyor.

21 Temmuz 2011, Perşembe
Bugün yolumuz uzun. Erken kalkan tekneyi çıkarsın limandan denmişti dün akşam. Sabaha karşı sivrisineklerle boğuşmaktan zaten uyanık olan ben yedide ayaktayım. Denizhan da kalkıyor hemen. Motoru çalıştırır çalıştırmaz Mehmet de geliyor havuzluğa. Oğuz ise salonda uyumaya devam ediyor.

Bugün, Kapıdağ yarımadası'nda bir iki yer gözüne kestirmiş Denizhan Kaptan, onlardan birine gideceğiz. Ya, yarımadaını doğu burnunda yer alan Çakıl, ya da batısındaki İlhanköy. Bunlar arasına Marmara Adası'ndaki Asmalı'yı da ekliyoruz. Oraya yaklaştığımızdaki saate göre ayarlayacağız. Aslında Çakıl'a kadar 35 dm, oradan da İlhanköy veya Asmalı'ya 15 dm kadar yolumuz var. Çakıl'a vardıktan sonra karar vereceğiz gece kalacağımız noktaya.

Hava sıcak, rüzgar az, motorla gidiyoruz. Kahvaltıda salamlı, kaşarlı omlet var. Aşçıbaşı Tayfun kaptan. Bir süre sonra yine yunuslar bize eşlik ediyor kısa bir süreliğine.

İki buçuk saat kadar sonra İmralı'yı sancak bordamızda bırakıyoruz. Öğlene doğru ise rüzgar yelken yapmamıza izin veriyor. 30-60 derece sancağımızdan geliyor rüzgar.
Ardından Kurşunlu iskele bordamızda kalıyor.
Saat 13.00'e yaklaşırken Kapıdağ Yarımadası'nın doğusundaki Mola Adaları'nı (Fener, Tavşan ve Hâli) görüyoruz pruvamızda.

Mola Adaları

Mola Adaları'nın güneyindeki Güney Kardinal Şamandırası

Mola Adaları, Kapıdağ yarımadası'na 1.5 mil uzaklıkta. Aradaki boğaz, geçilebilecek vasıfta. Etrafında çokça kayalık mevcut. Adalardan birisinin güney doğusunda "Mola Bankı", üzerinde ise güney kardinal şamandırası bulunuyor.

Adaları geride bırakıp Çakıl limanı'nı aramaya başlıyoruz. Yaklaşınca, karşıdaki yapılanmanın Çakıl Köyü olduğunu anlıyor yelkenleri indiriyoruz.

Çakıl Köyü pruvamızda

Limanda bir kaç büyük balıkçı teknesi var. Boş bir yere demir atıp kıçtan kara bağlanıyoruz. Saat, 14.15. Pozisyonumuz 40°27'.95"N; 28°01'.59"E. Derinlik 4.9 metre.

Çakıl Limanı

Burası küçücük bir köy. Liman hemen caminin önünde.

Bir kaç çocuk bizimle ilgileniyor. Bazılarının ağzı çikolatamız ile tatlanıyor. Bazılarının attığı taş ile de teknemizin havuzluğu.
Cami'de ihtiyaç gideren arkadaşlarımızı beklerken öğle yemeği hazırlanıyor. Bugün yine Mehmet'in listeye ilave ettiklerinden misket köfteler hazırlanıyor. Önceden pişirilmiş oldukları için sadece ısıtılmaları yeterli oluyor. Salata ve meşrubatla birlikte bizi fazlasıyla doyuruyor.

Bize merhaba diyen balıkçılardan birisi, şu an teknelerin sadece %10'unun burada olduğunu, kışın bu limana teknelerin sığmadığını söylüyor. Niçin, yarımadanın kuzeyindeki birbirinden güzel koylara gitmediğimizi soruyor. Burayı merak ettiğimizi söylüyoruz. Merakımız çok geçti zaten. Hava çok sıcak. Bulaşıkları yıkayıp denize girecek bir yer bulmak üzere limandan ayrılıyoruz. Liman dışında güzel kuzeyli rüzgar var. Hemen yelkenler açılıyor. Bugün orsa seyrine daha alışığım. Teknenin yatması ilk günkü kadar korkutmuyor beni.

Çakıl Köyü'nden İlhanköy'e

Mola Adaları ile Kapıdağ arasındaki boğazdan geçerek önce Kapsül Burnu'nu iskele bordamızda bırakıp kuzeybatıya dönüyoruz.

Kapsül Burnu (Kapıdağ Yarımadası)

İskelemizde bir kaç güzel koy görüyoruz gerçekten. Ya Asmalı'ya ya da İlhanköy'e gideceğiz. Ertesi gün Paşalimanı Adası ile Avşa rotamız nedeniyle adalara daha yakın olan İlhanköy'de karar kılıyoruz. Toplam 2,5-3 saatlik yolumuz var. Rüzgar bu kez kafadan geliyor. Dalga da var. Geçenlerde korsanlardan okuduğum bir öneriyi paylaşıyorum. Kafadan gelen rüzgarda cenovanın ana direğe kadar açılıp ortada yaprak gibi kalacak şekilde trim edilmesi ile teknenin rahatladığını yazmışlardı. Uygulamaya çalışıyoruz. Bir miktar fayda ediyor gibi.

Bir saati geçmeden rüzgarı apazdan almaya başlıyoruz. Şimdi, yelken seyrinin tadına doyum olmuyor. Hızımız 6-6.5 knot.

İskelemizde sırasıyla Ballıpınar, Ormanlı, Turan'ı geçip Doğanlar'a yaklaşırken rüzgar artık geniş apazdan gelmeye başladı. Sallan yuvarlan gidiyoruz.

Saat 18.00 gibi Küçük Akça Koyu görünüyor. Tam pruvamızda da Akça adası. Asmalı'dan vazgeçtik. İlhanköy'de karar kıldık. Akça Ada'yı iskelemizde bırakıp İlhanköy'ün mendireğine doğru rota tutuyoruz.

İskele baş omuzlukta Akça Adası

Adayı geçer geçmez İlhanköy zaten yakın.

İlhanköy Limanı

İlhanköy Limanı girişinde sancak bordamızda kalacak olan gözle görülebilen bol miktarda kaya var ve yaklaşık yarım mil kadar açığa açılıyor. Sabah çıkarken unutmamayı hatırlatıyoruz birbirimize.

İlhanköy Burnu'ndaki kayalar

İlhanköy Liman girişi

Limana girdiğimizde alargada çok şık bir ahşap yelkenli tekne görüyoruz.

Merhabalaştıktan sonra limanın kuzey doğusunda kalan alan bize uygun geliyor bağlanmak için. Gidip bir bakıyoruz derinlik müsait mi diye. Rıhtıma kadar yaklaştığımızda sorun yok gibi duruyor. Çıkıp demir atıp geri geliyoruz tekrar. Rıhtımdaki bir arkadaş palamarımızı bağlıyor, sağolsun. İkincisini de bağlayıp demiri geriyoruz. Demir elimizde kalıyor. Ben kıyıya atlıyorum. Palamarları çözüyorum. Ekip tekrar demir atıp geri geliyor. Bu kez sorun yok. Motoru kapatıyoruz. Saat 19.19. Rüzgar var ama demirimiz ve palamarlarımız sağlam.
Pozisyonumuz 40°30'.32"N; 27°41'.52"E.

Tekneden atlayan Mehmet ve Denizhan koltuk halatlarımızı bağlayan arkadaşın teknesinde balık pazarlığı yapıyorlar. Bir büyücek kırlangıç var. Buğulaması ve çorbası güzel olurmuş. Biz pişiremeyiz. Lokantımsı yere gidip soruyorlar. "Evet" cevabı alınca balığı alıp restorana bırakıyorlar. Bir saat kadar sürecek hazır olması.

Biralarımızı restoranda içiyoruz bu kez. Yan masada, alargada duran yelkenlinin (keyfim) sahibi (Murat) ve arkadaşı (Bülent). Onlarda ağızlarının kuruluğunu bira ile gideriyorlar. Onlar rüzgara karşı gelmişler, çok yorulmuşlar. Bizim yüzümüzdeki gülücükler onlarda yok.

Bira ile keyfimiz daha da yerine geliyor. Gün yine batmakta olan güneşin aceleciliğine teslim olmuş. Balıkçılar limana geri dönüyorlar.

Hava kararırken sofraya koca bir tepsi içinde çorbamız geliyor. İçinde balık öyle yatıyor ama etlerini bulmakta güçlük çekiyoruz (Oğuz hariç). Üçer tabak çorba içiyor herkes. Lezzetli olmuş. Suyu biraz daha az olsa daha iyi olur muydu acaba? Rahmi Koç, kırlangıç çorbası için buraya gelirmiş. Tarifini istemiş uzunca bir süre. Alamayınca da bir daha gelmemiş.

Kırlangıç çorbası

Yemek sonrası yürüyecek çok fazla bir alan yok. Rıhtım küçük. Bu dar alanda en az 3 tane kahvehane var. Her birinde birer televizyon. Fenerbahçe'nin ve Gaziantep'in maçları var. 22.30 gibi kendimizi tekneye atıyoruz. Kamaralara çekilmeden az önce kardeşimden haber geliyor İstanbul'dan "seyirci sahaya indi, güvenliği dövdü, maç iptal".
Yarın Paşalimanı ve Avşa Adaları'nı dolaşacağız. Uzun yol sıkıntımız yok, sabah uyumak isteyen uyuyabilir. Ben bu gece havuzlukta yatacağım. Ancak bu inadım saat 02 gibi, restoranda susmak bilmeyen müzik nedeniyle kırılıyor.

22 Temmuz 2011, Cuma
Sabah 06.15'te ayaktayım nedense. İlhanköy uyuyor.

Güneş yeni doğmuş.

Keyfim (S/Y), 6.30'da yola koyuluyor. Arkasından da balıkçılar.
Kahvaltıyı Ocaklar Koyu'nda yapalım teklifim dün akşam kabul görmüştü. Mesafe uzun değil. Saat yedi olmadan limanı ve İlhanköy Burnu'ndaki Şeytan Kayaları'nı arkamızda bırakıyoruz.

Sancak baş omuzluğumuzda Palamut Adası görünüyor. Adayı geride bırakıp Balyoz Burnu'nu dönüyoruz. İleride, iskelemizde Narlı var. 7.30'da Narlı, 7.45'te Maymun Burnu, iskele bordamızda kalıyor. Saat sekizde Ocaklar Koyu'na giriyoruz. 6 metreye demirimizi bırakıyoruz.
Pozisyonumuz 40°27'.12"N; 27°43'.33"E.

Ocaklar Koyu

Önce deniz, sonra kahvaltı. Yeşilliklerin güzelliği, kapatılmış bir mermer ocağı ile bozulmuş, ama yine de çok güzel.

Aslında Ocaklar Koyu, bir sonraki koy. Biz, bir önceki küçük koya demir attık sakinliğine mest olup.

Ocaklar Koyu

Biraz ilerimizde bir martı ve bir yunus tahminen balıkların peşindeler. Yunusun yavrusu da görünüyor bir süre sonra. Suyu dalgalandıran sadece o ikisi.

Kahvaltı bitiminden sonra Oğuz ile yüzerek karaya çıkıyoruz. Terkedilmiş bir kamp gibi bir şey var. İleride Erdek'e giden bir feribot, nedense çok yavaş seyrediyor.

Teknede duş aldıktan sonra motor çalıştırılıyor. Hedefimiz Paşalimanı. Sadun Boro'nun çok sevdiği bu koyu merak ediyoruz. Saat 10.50.

Doğrudan batıya yöneldiğimizde pruvamızda İncir Limanı ve onun hemen güneyinde Kaba Burun var. 10.30 gibi Kaba Burun'u sancak bordamızda bırakıyor ve kuzeye dönüyoruz. 11.00'de Mermer Burnu ile iskelemizdeki Yer Adası arasından geçiyoruz. Paşalimanı'na Batı Geçidi'nden gireceğiz. Bu geçitte bir kaç tane sığlık ve şamandırası var. Oğuz önde gözcümüz.

Şamandıralar yaklaşınca o kadar ürkütücü olmaktan çıkıyor. Aralarından geçip Paşa Limanı Koyu'nu sancak bordamızda bırakarak uzaktan seyretmeyi tercih ediyoruz.

Denize girmemiz lazım. Koyun Adası ile Paşalimanı arasında kalan boğazda Hasır Adası'nın güneyinde demirimizi kuma bırakıyoruz. Rüzgar kuzeyden esiyor. Su çok güzel.

Solda Koyun Adası'nın burnu, hemen yanında Soğan Adası, Önüne demirleyeceğimiz Hasır Adası ve sağda Paşalimanı Kablo Burnu. Arkada görünen ise Marmara Adası

Denizhan burada demirlediğimiz için tedirgin, ama zaten teknede olduğu için problem yok. Oğuz ile burada da kıyıya yüzüyoruz, martı ve karabatakların "gelmeyin buraya" çığlıklarına rağmen. Kıyıya çok az kala sığlıkta midye ve deniz kestaneleri ile dolu bir resif bizi karşıladığından kıyıya çıkamadan ve dinlenemeden tekrar geri dönüyoruz. Hiç bu kadar uzun yüzmemiştim son zamanlarda.

Demirimizi toplayıp Avşa'ya yöneliyoruz. Önce Hasır Adası'nın ardından dolanmaya karar vermişken sonra geri dönüp aynı tehlike şamandıralarını bir kez daha geçerek yolu kısaltmayı tercih ediyoruz. Saat 12.30'da Koyun Adası sancak bordamızda kalıyor. Hedefimiz Avşa Adası'nın batısındaki Küçük Liman (Yiğitler). Bunun için Yiğitler Geçidi'ni geçmemiz gerekiyor. Rüzgar yeterli, yelkenleri açıyoruz hemen.

Küçük Liman'a girerken Büyük Liman Burnu'ndaki, denize yarım mil kadar uzanan kayalıklara dikkat etmemiz gerekiyor. Koya, bu kayalıkların iyice uzağından, doğusundan geçerek girdiğimiz halde GPS, bizi kayalıkların içinden geçmiş gibi gösteriyor. Bir kaç saattir GPS biraz şaşırmış durumda. Kapatıp açıyoruz. Düzeliyor.

Küçük Liman'da 10 metreye demirimizi bırakıyoruz. Rüzgar şiddetli. 60 metre zincir döşüyor Denizhan. Kerteriz alıp tornistanda konrtol ediyoruz. Tuttu.

Pozisyonumuz, 40°29'.63"N; 27°31'.94"E.

Küçük Liman (Yiğitler) - Avşa

Büyük Liman Burnu (Küçük Liman'dan bakış)

Yemekte misket köfteler var. Rüzgar ve deniz anaları nedeniyle pek tadı yok denizin. Kimse girmiyor. Güneş yerine salondaki masada yiyoruz öğle yemeğini. Bulaşık faslından sonra da 14.00'te Küçük Liman'dan ayrılıyoruz. Yelkenlerimiz hemen açılıyor. Önce adanın güneyindeki İnce Burun dönülecek. Küçük Liman'ı arkamızda bırakıp sancağımızdaki resiflerden iyice uzaklaştıktan sonra batıya dönüp önce Büyük Liman Burnu'nu geçiyoruz.

Bu burnun hemen arkasında geniş bir plaj (Altınkum plajı) var, kırmızı şemsiyelerle dolu.

Altınkum Plajı

Avşa Adası'nı seyrede seyrede yelken seyrinin keyfini çıkarıyoruz. Adada seyredecek bir şey yok. Son derece çorak. 2000 devir motor desteği ile sadece cenova ile rüzgarı arkadan alarak 5.7-5.8 knot hız yapıyoruz.

Pruvamızda bir sığlık görünüyor haritada. Bu sığlık İnce Burun'un devamında. Biraz yaklaşınca sığlığın bitimine bir sığlık şamandırası konulmuş olduğunu görüyoruz. Bu şamandıra haritada yok.

Şamandıranın batısından geçip kuzeye dönüyoruz. Rüzgar artık sancak bordadan geliyor. Çok keyifli bir apaz seyri ile denize gireceğimiz bir koy arıyoruz. Çınarlı'ya gelmeden hemen önceki İncir Koyu gözümüze hoş gözüküyor. Beş metreye demirimizi bırakıyoruz. Rüzgar şiddetli, kaptan tedirgin. Denize girenler denizanalarından hoşlanmayıp çıkıyorlar serinledikten sonra.

İncir Koyu - Avşa

Şimdi sırada mazot temin edebileceğimiz bir liman bulmak var. Kitaplarda bu konuda net bilgi yok. Yelkenle kuzeye yükselip limana yaklaşıyoruz. Trafik burada biraz kalabalık. Yelkenleri indirip sudaki bir tekneye nereden mazot alabileceğimizi soruyoruz. Feribotların yanaştığı iskeleyi gösteriyor bize. İskeleye yaklaşıp baktığımızda feribotlar için ayrılmış büyücek alanlar ve koca kamyon lastiklerinin bağlanmış olduğu boş bir iskele görüyoruz. Ancak mazot veren bir yer göremiyoruz. İskele sapı güneye uzanan bir çekiç şeklinde. Yavaşça sapın arkası ile plaj arasındaki alana girip bakıyoruz. Burada da bize yardımcı olabilecek bir şey yok. ÜZerimize doğru yüzen insanları uyardığımızda "panik yapmayın" cevabı alınca oradan kaçıyoruz. Sadun Boro'nun "köyün kuzeyinde Ekinlik Burnu'nun altında yeni bir liman inşa edilmiştir" bilgisine uyarak kuzeye çıkıyoruz. Mendirekler hemen görünüyor.

Yeni Liman - Avşa

Biraz daha yelken yapma şansımız oluyor. Ekinlik Feneri'ni iskelemizde bıraktığımızda yelkenleri indirip motorla limana giriyoruz. Liman, elimizdeki haritada henüz gösterilmiyor. Onun yerine burada denize 1 mil kadar açılan kayalıklar var. Tam o kayaların üzerine kondurulmuş mendirekler. Kuzeybatıya doğru uzanan, sonradan poyrazda kalınmaması gerektiğini öğreneceğimiz iki mendirek arasında kalan bir liman.
Pozisyonumuz, 40°33'.04"N; 27°30'.39"E. Derinlik 6.7 metre.

Liman kocaman ve çok tenha. Solda bir motor yat var, biraz ileride bir gulet. Bir tane de guletin yanına yanaşmakta olan bir tekne daha. Onlara yanaşıp guletin pruvasındaki hanıma soruyoruz "burada mazot nerede buluruz?" O da arkadakilere soruyor. Çok şanslıyız. Benzinci gulette.

Limanın kuzey yakasındaki boş bulduğumuz (!) yere sancak aborda oluyoruz. Benzinci bey, geliyor "ne kadar güzel yanaştınız, denizci olduğunuz belli, eldivenler falan" deyip gönlümüzü okşuyor. Ne kadar mazot lazım olduğunu öğrenip hemen telefon açıyor kamyonetle getirmeleri için. On dakika kadar sonra kendisinin de gideceğini öğrenince bidonları tamamen boşaltıp Mehmet ve Oğuz'u onunla beraber benzinciye gönderiyoruz. Biraz da kullanma suyu bulacaklar bize.

Denizhan ile biz suya bir giriyoruz bu arada. Duş alıp üzerimizi değiştiriyoruz. Yarım saat kadar sonra Mehmet'ler geliyorlar mazot bidonları ve 4 tane büyük su damacanası ile birlikte. Taksiciye bizi 10 dakika beklemesini söylüyoruz. Acelesi var, bize istediğimiz vakitte taksi yollayabileceğini söylüyor. Sekiz için anlaşıyoruz.

Yeniliman - Avşa

Yeniliman'da günbatımı - Avşa

Mazot takviyesi ve suyu doldurduktan sonra hazırız. Aleme (!) akacağız. Tam 8'de taksi geliyor. On beş dakikada bizi Avşa'nın merkezine bırakıyor. Denizhan ve benim Avşa'ya ilk gelişimiz. Oğuz'un ise çocukluğu burada geçmiş. Mehmet'ler 7-8 sene burada yazlık tutmuşlar.

Avşa'nın sahil kenarındaki daracık sokağında yürürken ilk bulduğumuz balık restoranlarından birisine giriyoruz. Hemen yanımızda kumsal ve masanın da neredeyse yanında şemsiyelerinin altında denize giren çocukları gözleyen bir aile var. Kumsal boylu boyunca uzanıyor. Saat 20.15 ve hala denizde insanlar. Sekiz buçukta kumsalın üzerine taşınıyor masalar. Biz de ayaklarımızdakileri çıkarıp ayaklarımızı kumla buluşturuyoruz.

Hemen önümüzde bir iki saat önce mazot aramak için girdiğimiz eski iskele var. Koca feribotların biri geliyor, biri gidiyor. Bugün cuma. Bu akşam 11 tane feribot gelirmiş buraya. Yanlış yerlerde dolaşmışız.

Yeşil Efe, peynir, kavun ve salata ile başlayıp midye (çok güzeldi, ikinci tabağı istedik) ve kalamar (yağı sorunlu idi sanki, bitiremedik, kediyle paylaştık) devam ediyor. Güneş tam karşımızdan batıyor.

Sohbet, deniz havası, biraz da rakı, aleme aktık işte. Hesabı isteyip yürüyüşe çıkıyoruz. Birer dondurma ile düşen kan şekerlerimizi yükseltiyoruz. Sonra 6 tane 1.5 litrelik içme suyu alıp (erzak listemiz çok başarılı idi, başka bir eksiğimiz yok) taksiye atladığımız gibi teknemize dönüyoruz.

Bu akşam da on ikiyi görmek nasip olmuyor. Yarın yolumuz uzun.

23 Temmuz 2011, Cumartesi
Sabah 8.00'de motor çalıştırılıyor. Liman çıkışında feribota yol vermek üzere biraz bekliyoruz. Sonra Ekinlik Adası'nı iskele bordamızda bırakıp Marmara Adası'na doğru motora yol veriyoruz.

Avşa'ya veda

Marmara Adası'nda ilk gördüğümüz yerleşim birimi olan Marmara'yı, iskele bordamıza alarak kuzeydoğuya dönüyoruz. Kahvaltı edeceğimiz bir koy arıyoruz.

Marmara - Marmara Adası

Kablo Burnu'nu geçince gözümüze kestirdiğimiz koylardan demirlemeye müsait olan bir tanesinde 7 metreye demirimizi bırakıyoruz.

Kahvaltı için demirlediğimiz koy - Marmara Adası

Süratli bir kahvaltı ve deniz faslı sonrasında hemen yola koyuluyoruz. Marmara'yı geçeceğiz bugün güneyden kuzeye. Rüzgar hala yok, motorla gidiyoruz. Keyfimiz yerinde.

10.30'da Mera Burnu'nu geçip Topağaç limanı'nı görüyoruz.

Topağaç Limanı

Yirmi dakika sonra da Asmalı, iskele bordamızda kalıyor.

Asmalı

Fener Brunu ile Asmalı Adası arasından geçip Tekirdağ kıyılarına yönleneceğiz. Onbiri on geçe ikisi de dümen suyumuzda kalıyor.

Asmalı Ada (solda) ve Fener Burnu (sağda) gerimizde kaldı.

Yelkenlerimizi açıyoruz. Ama bir yolcu gemisine yol vermek üzere bir süre beklememiz gerekiyor.

Bir süre sonra da bir şilebe yol vermek için hız kesiyoruz. İkiye çeyrek kala Tekirdağ Körfezi'ni geçiyoruz. Sonra da Marmara Ereğlisi iskele bordamızda kalıyor.

Saat 6'ya yaklaşırken biz de Silivri'ye yaklaşıyoruz.

Limanda rıhtımda bir sürü kayık, küçük motor bağlı. Sağ tarafımızda büyük balıkçı tekneleri, solda bir restoranın önünde bir yelkenli kıçtan kara bağlanmış, alargada iki tane yelkenli daha. Uzun süren bir kararsızlıktan sonra boş bir şamandıraya bağlanıp alargada kalmaya karar veriyoruz. Bir miktar rüzgar hala var. Colin ve Peter aklıma geliyor birden, tonoz yakalama çalışması yaptırmaları. Tonozun şamandırasını yakalayıp koçboynuzuna bağlıyoruz. Merem'in babannesi dermiş ki "bilmediğin tonoza güvenme". Tam yol tornistan verip deniyorum. Bir şey olmuyor. Burada bağlı kalmaya karar veriyoruz. Motoru kapatıyoruz.
Pozisyonumuz 41.04'.47N; 28.14'.49E. Derinlik 5 metre.

Silivri

Şimdi karaya çıkma operasyonu var sırada. Ambardan bot çıkarılıyor, şişiriliyor. Küçücük bir bot bu. Bizi taşıyacak mı ki? Üzerinde maksimum 160 kg. yazılı. Sadece Mehmet ve Oğus 120'er kilo. Hayırlısı.
Önce kürekler monte ediliyor. Oğuz kısa bir seyrü sefer yapıyor, bot batmadan geri geliyor tekneye kadar.

Sonra motoru indirip yineleyen denemelerimizden sonra çalıştırmayı başarıyoruz. Bu kez de Denizhan önce kendisi test ediyor motor monte edilmiş botu.

Sonra da Oğuz ile birlikte botun dayanıklılığını test ediyorlar. Bot hala yüzüyor. Karaya çıkabiliriz. Ama motoru kullanmak benim için zor olacak. Bir defa jikle çekili bırakılmazsa motor susuyor. Gaz kolunu çok kısarsan motor susuyor. Vitesi yok. Gaz verince gidiyor, vermezsen duruyor. Durmak için gazı kesince biraz da fazla kesmişsen motor susuyor ve güç çalışıyor. Hayırlısı.

Birer bira ve kuruyemişle bugünkü seferimizi kutluyoruz. Saat sekizde kayıkların bağlandığı tonoz halatları, gaz kolu ve motor ile boğuşarak önce Oğuz'u, sonra Denizhan'ı ve sonunda da Mehmet'i sahile çıkarıp botu bağlıyor ve döndüğümüzde bulmak için dua ediyorum.

Silivri'nin sahilini ilk defa görüyorum. Çok kalabalık. 50. Yoğurt festivali var. Belediye başkanı sağolsun, bizim için Nilüfer ve Suavi'yi getirtmiş. Bu akşam ikiye kadar konser varmış. Ne güzel (!).

Kuruyemiş açlığımızı bastırdı. Herkes birer çay içiyor ama benim çay içebilmek için yemek yemem lazım. Köfte, balık, dürüm, kumru tekliflerimin hepsine burun kıvrılıyor. Bu ekip bu akşam yemek yemeyecek, anlaşıldı. Ama sonunda sokaktaki yeni açılmış bir kafemsi restorana oturmayı başarıyoruz.

Oğuz'a bir Lounge kabap, bize de bir salata ve tavuklu makarna yetiyor. Birer bardak çay içip masadan kalkıyor ve konser alanına akıyoruz.

Nilüfer'den bir parça dinlemek yeterli oluyor. Çok fazla gürültü var. Tekneye gitmeye karar veriyoruz. Karanlıkta botla o tonoz halatlarının arasından nasıl geçeceğimi bilmiyorum. İlk iki deneme çok başarılı oluyor. Gerçi ilkinde Denizhan "ağabey, bu tekne bizimki değil, Çanga, aha şurada" deyip beni uyarıyor, ama olsun. Sonuncusunda karada Mehmet'i bulmam biraz güç oluyor. Yanlış yere girmişim. Kollarını sallayan Mehmet'i duyuyorum biraz sağımda ama o halatların arasından çıkmak pek de kolay olmuyor. Sonunda hepimiz teknedeyiz. Silivri'de muhteşem bir gürültü. Nilüfer'in sesi hem sahneden, hem de konser alanının biraz dışına kurulmuş perdenin ses düzeninden olmak üzere iki kere geliyor. Biralarımızı bitirdikten sonra kamaralarımıza çekiliyoruz.

24 Temmuz 2011, Pazar
Yediye çeyrek kala motor çalıştırılıyor, tonoz bırakılıyor ve limandan çıkılıyor. Yolumuz bugün de uzun. Tahminen 60 dm.

Silivri gerimizde

HAva biraz serin, üzerimizde polarlar. Hemen yelkenler açılıyor. Bugün sabah ve öğleden sonra 4-6 rüzgar gösteriyor Poseidon. Orsa ile karadan yavaş yavaş uzaklaşarak yol alıyoruz. Bizden daha önce çıkmış bir yelkenli ise karaya yakın gitmeyi başarıyor. Bizim orsa açımız çok geniş. Bu nedenle rüzgara fazla giremiyoruz. Açığa açıldıkça dalgaların büyüyeceğini söylüyor Denizhan ama şu an için o kadar rahatsız edici değil.

Yelkenlerde birer camadan var. Çok açılınca kıyıya yakın seyretmek nasıl olurmuş diye bir tremola ile kıyıya yaklaşıyoruz. İkinci bir tremola ile yine rotamıza girdiğimizde aynı şey yine oluyor. Rüzgara çok fazla giremediğimiz için kıyıdan açılmak zorunda kalıyoruz. Aslında tam rotamızdayız.

Saat 10 gibi Kumburgaz açıklarındayız. Ekmek arası peynir ile kahvaltıyı geçiştirmiştik. 10.30 gibi Ambarlı gözüküyor.

Ambarlı

Sonra inen uçakları seyrederek Yeşilköy'ü geçiyoruz. Sonra da boğaz trafiğine giriyoruz. Ama bir tane bile gemi girip çıkmıyor biz trafiği geçerken. Rüzgar da bittiği için motorla geçiyoruz buraları.
Öğle yemeği, konserve ton, yaprak dolması, domates ve yeşil biberden ibaret.
Sonunda adalar gözüküyor uzaktan. Sivri Ada'nın bu tarafa yakın olduğunu daha önce anlamamıştım. İstanbul'un Anadolu yakası ve adalar deniz seviyesindeki bir sisin üzerinde duruyor.

Adalar

Kınalı ile Burgaz arasından geçerek diğer adaları sancak bordamızda bırakıp yoğun trafiğin içine dalıyoruz. Sağımızdan solumuzdan gemiler, kamyon taşıyan vapurlar, motor yatlar, yelkenli tekneler geçiyor.

Rüzgar yeniden çıktığı için yelkenleri açıp motoru kapatıyoruz. Sonra bir ara motor yelken giderek hızlanıyoruz. Ancak adalar gerimizde kaldığında rüzgar şiddetini arttırıyor, motoru kapatıp Pendik'e kadar camadanlı yelkenler ile gidiyoruz. Demirlemiş tankerler arasından slalom yaparak mendireğe ulaştığımızda motor çalıştırıp yelkenleri kapatıyoruz. Limana girince palamar botu istiyoru. Kıçtan gelen rüzgar altında kolayca yanaşıyoruz. Rıhtıma atlayıp koltuk halatlarını Denizhan'a atıyorum. Bağlanıyoruz. Motoru kapatıyoruz. Saat 16.00
Bavullar aşağı iniyor.
Vedalaşılıyor.
Gidiliyor.

HİSARÖNÜ BAĞIMLILIĞI

2011-06-27T18:34:00.040+03:00

"Bu defa Göcek olsun" ısrarlarını usta manevralarla geri çevirip, ekibin kendisinin Hisarönü'yü seçmesini sağlamak pek de kolay olmadı bu kez. Bir yandan ekibe yeniden katılacak misafirimiz, diğer yandan "Günaydın, bugün cumaaa" Aycan'dan tırsmam (hocalara sert davrandığını biliyorum, iyi ki ben hoca değilim), kendimi daha emniyetli hissettiğim Hisarönü'ne yönlendiriyor beni yine. Bu cümlenin bir kısmını geçen seneki anılarımda da kullanmıştım galiba. Ama yine de Aycan ısrar ediyor "Hiç olmazsa Söğüt'te bir gece kalalım". Yeni limanlar ben de nasıl da bir ürkeklik yaratıyor. Ben nasıl dünya seyahati yapacağım, bilmiyorum.

"Pekiyi", diyorum, "bir gece Söğüt'te kalırız".

Ekip aslında 6 kişi. Bizde toplandığımız, biraz etil alkolün etkisinde keyifli olduğumuz bir saatte, internetten başvurumuzu yapıyoruz Yüksel Yatçılık'a. Ertesi gün hemen cevap geliyor. 40 feetlik bir tekne hazır. Çok geçmeden ekibe bir misafir daha katılıyor. Hemen tekneyi büyütüyoruz. 43 feetlik bir Beneteau: Opal S/Y. Geçen sene eylül'de Mehmet ve Denizhan'larla bindiğimiz ve çok beğendiğimiz tekne bu. 8.5 knot yelken hızını hatırlıyorum Yeşilova körfezi açıklarında, apaz seyrinde.

İzleyen günlerde yazışmalar, para transferleri derken gün saymaya başlıyoruz. İki gün kala bir kişi vaz geçiyor, 7 olmuşken yine 6 kişi kalıyoruz.

Aycan ve Sinan, cumadan orada olacaklar. Biz, otobüsle gitmeye karar veriyoruz, Alibeyköy'den. Ümit ağabey, cumartesi akşam; Suat ise pazar sabah katılacaklar bize.

Cuma akşamı Kamil Koç'un 19.00 Alibeyköy-Marmaris otobüsüne bırakıyor oğlum, Onur bizi. Sadece İstanbul'dan çıkmak 2 saat alıyor. Eskihisar'da da uzunca bir süre bekiyoruz gecenin o saatinde. Biz uykuya yenik düşüyoruz.

25 Haziran 2011, Cumartesi

Sabah 10 gibi Netsel Marina'dayız. Burçin ve Ece Hanımlar (Yüksel Yatçılık) ile merhabalaştıktan sonra Pineapple'da klasik kahvaltımıza oturuyoruz. Biraz sonra Aycan ile Sinan da bize katılıyorlar. Kahvaltımız 12.00 gibi bitiyor ve teknemizi teslim almaya G pontonuna gidiyoruz. Gözlerimiz yine teknisyen Murat'ı arıyor ve buluyor. Tekneyi ondan teslim almak öğretici oluyor. Hem alıştık da birbirimize. Dinginin motorunu yenilemişler, geçen sene bize çok çektirdiydi. Opal (S/Y) yine tüm alımıyla "hadi gelin" diyor bizlere.

Sonra koşar adım Migros. Alışveriş listemiz geçen seneden hazır. Bir kaç meyve ilave etmişti Aycan. Bir saatte alışverişi bitiriyoruz. İstediğimiz meyveleri bulamadık Netsel Migros'ta. Yoldan alırız artık. Malzemeleri yerleştirmemiz de çok çabuk oluyor ama biz motor çalıştırdığımızda saat 15.00'i geçiyor.

Sinan, yeni katılan misafirimiz. Ekibe nelere dikkat etmelerini istediğime dair kısa bir brifing verdikten sonra tonozu ve palamarları bırakıyoruz. Bow thruster yardımı ile hiç sorunsuz pontondan ve sonrasında da marinadan çıkıyoruz. Saat 15.30.

Önce tekneyi ve manevra kabiliyetini tanımak için ileri ve geri 8'ler ve tekne durdurma manevralarını çalışıyoruz. Sonra da hemen yelkenleri açıyoruz. 1. camadan şart tabii ki. Koy'da rüzgar çok fazla değil ama biz hemen 4-5 knot hıza ulaşıyoruz. Tramolalar ile boğaza yaklaşıp sonrasında yelkenleri indirip boğazdan motorla geçiyoruz.

Turunç koyunu sancak bordamızda bıraktıktan sonra Kargataşı adası ile burun arasından geçerek Kumlubük Koyu'nun kuzeybatısına (36 45'.130N; 28 16'.073E) ilk demirimizi atıyoruz. Hemen ardımızdan da kendimizi denize. Ben yine teknedeyim. Sonra Sinan yüzüp gelince tekneyi ona emanet edip Marmaris'in denizine özlemimi gideriyorum.

Hemen karşımızda birazdan iskelesine bağlanacağımız Hollandalı Ahmet'in yeri. Yerimizi ayırttım. Ümit ağabey bu akşam, Suat da yarın sabah bize orada katılacaklar. Geçen seneye kadar buraya karadan ulaşım yoktu. Ama bu sene yol açılmış, taksi ile ulaşmak mümkün olacak.

Hollandalı Ahmet'in Yeri - Kumlubük

Herkes suyun keyfini çıkardıktan sonra iskeleye yollanıyoruz. Yer müsait. Sadece bizden önce bağlanmaya çalışan bir yelkenli var. Karı koca, iskeledekilerin de yardımı ile bağlanıyorlar. Sıra bize geliyor. Bu kez çok rahat yanaşıyorum iskeleye kıçtan kara. Tonoz rahatça alınıyor, koltuk halatları kolayca veriliyor. Hatta birini ben verip geriye de ben alıyorum. 10 üzerinden 9 puan alıyorum palamarlarımızı alan çocuktan, "hadi" diyor, "1 puan da benden, 10 olsun". Aycan'dan da takdir almak çok hoşuma gidiyor. Masanın kenarına vuruyoruz, nazar değmesin diye. Ben nazara inanmam, Aycan vuruyor.

Hemen bir bira ve laptop açılıyor. Hem hava durumu kontrolü, hem gezgin korsanlara bilgi verme, hem de onlardan iyi dilekler ve bilgi alma zamanı.

Haftanın ilk birası

İstanbul ve Tekirdağ'daki fırtına haberleri, enteresandır beni germiyor. Posedion'da Ege kıyıları, daha çok Yunan adaları üzerinde olmakla birlikte 8-9 hava gösteriyor olmasına rağmen. Forumda gezgin korsanların "keyifli seyir" dileklerini okumak hem mutlu ediyor, hem de cesaret veriyor bana.

Akşam saatleri yaklaştığında hanımlar bizden daha şık olmak kaydıyla restorana doğru yöneliyoruz. Sağlı sollu kocaman puf yastıklar, dönüş için ilgimizi çekiyor. Restoran her zamanki gibi çok şık, tertemiz, garsonlar güleryüzlü, samimi. Bize ayrılan masaya oturup siparişlerimizi veriyoruz. Muhteşem salataları ve buz gibi soğutulmuş DLC Sultaniye beyaz şarap olmazsa olmaz. Aycan ve Sinan kırmızı şarabı tercih ediyorlar. Bir kaç meze ve balıkla akşamın keyfine doyum olmuyor. 330 TL hesap ödüyoruz.

Gecenin hamakta sonlanmasına ramak kala uyandırılıyorum sözlü tacizlerle. Teknemize doğru yollanırken Aycan, o puf yastıklara bir uzanıveriyor. Benim bu akşamki yerim ise havuzlukta iskele tarafındaki uyku tulumunun içi olacak.

Ama önce gitarı çıkarıyoruz. Kadehlere birer parmak viski ve buz. Notalardan çıkan nağmelere benim sesimle birlikte Sinan ve Aycan'ın sesleri de ilave olunca Ümit ağabeyi beklemek çok kolay oluyor. Saat 24.30 gibi Ümit ağabey teknemizi teşrif ediyorlar. Kucaklaşıyoruz. Dalaman'dan Havaş, Marmaris'ten taksi ile geldi.

Kısa bir süre sonra gözlerimiz kapanıyor.

26 Haziran 2011, Pazar

Gözlerim 5.30'da açılıyor. Uykumu almış gibiyim. Etrafta yeni bir günün kızıllığı. Şu an manzara nefis ama, gün o kadar keyifli olmayacak galiba.

Cengiz arkadaşımız mesaj yollamış: "Tayfun Hocam,

Baktığım tahminlerde öğleden sonra genel olarak 15-20 karayel görüyorum. Kadırga ve Akyar Burnu arasında saat 12-15 arası 10-15 knot’lara düşecek rüzgarın Akyar Burnu’ndan sonra artarak 20-25 knot gibi eseceği tahmin ediliyor. Saat 16 sonrası 25-30 knotlar görebilirsiniz.

....

Karayel eserse genelde geniş apaz gideceğinizi tahmin ediyorum. Bu durumda bir sorun yaşamayacağınızı düşünüyorum.

Keyifli tatilinizi selametle ve keyifle yapmanızı dilerim.

Ekibe selamlar, sevgiler."

Kahvaltı öncesinde deniz beni çağırıyor. Yine dün akşamki gibi pırıl pırıl, bir miktar soğuk ama yine de çok keyifli. Kahvaltı teknede. 8.30 gibi masamız hazır.

Sonrasında Suat'ı bekliyoruz. Dün akşam bir düğüne katıldı Suat. Bu sabah 06.50 uçağı ile Sabiha Gökçen'den yola çıktı. İnmiş, şimdi Havaş'ta. 11.00 gibi bize katılacağını tahmin ediyoruz.

Öyle de oluyor. "Denize gir, bir kendine gel" ısrarlarımızı geri çevirip hemen yelken yapma sevdasına kavuşmayı tercih ediyor. 12.00'i biraz geçe iskeleden ayrılıyoruz. Dümende Suat. Tüm yorgunluğu neredeyse 5 dakikada geride kalıyor. Yüzünde bir gülümseme, ondan mutlusu yok.

Motoru kapatıp Kumlubük koyunu ardımızda, kısa bir süre sonra da Kadırga Burnu'nu sancak bordamızda bırakıyoruz. Rüzgar 12-15 knot şiddetinde, hızımız ise 4-5 knot. Pupa seyrinden apaza geçip Hayırsız Burnu'na doğru yol alıyoruz. Keyifler yerinde, sadece rüzgarın, yelkenlerin ve teknenin ardında kalan suyun sesi var. Kimseler konuşmuyor. Huşu içindeyiz.

Hayırsız Burnu'na yaklaşırken hızımız GPS'te 6.7 knot. Rüzgar biraz artmaya başladı. Denizde minik kuzucuklar var. Bize doğru pupa yelken gelen tekneler var.

Bugünkü rotamız, Bozukkale. Çiftlik'e yaklaşırken rüzgarın şiddeti de artıyor. 20 knotun üzerine çıktığında yelkenlere 1. camadan vuruluyor. Hızımız 6-7 knot. Dalgalar büyümedi ama rüzgarın şiddeti giderek artıyor. 25 knotu geçince 2. camadanlar da vuruluyor. Hava sıcak, üzerimizde tişörtler, ekip yelkenle yaptığımız hızın keyfini çıkarıyor ama rüzgar da giderek artıyor. Hızımız 7.7 knot. Saat 12.37. Akyar Burnu, sancak bordamızda. Sıkı bir orsa seyri ile Kızıl Ada'ya kadar uçarak gidiyoruz. Kızıl Ada'nın açığından yelkenle geçip Bozukkale'ye yöneliyoruz ama rüzgar kısa bir süre içinde hızla şiddetleniyor. 35-38 knot'ta oturuyor. Yelkenleri indiriyoruz.

Olağan serpintiler, kovalarla üzerimize boşalan suya dönüşünce dümeni Ümit ağabey'e bırakıp içeri giyinmeye gidiyorum. Sırılsıklam olan tişörtü değiştiriyorum, ince ama su geçirmez bir yağmurluk getirmiştim, onu giyiyorum. "Üşümemem lazım" diyorum kendi kendime. Dalgalara bata çıka 4 knot hızla ilerlerken endişeleniyorum. Ekipten can yeleklerini giymelerini rica ediyorum. Gözlerimde endişe ifadesi var mı bilmiyorum ama yüzümdeki gülümsemeyi korumaya çalıştığımı hatırlıyorum.

Bir yandan ana yelkeni tamamen kapatmak doğru mu diye düşünürken, bir yandan Çatal Adalar gözüme bu koşullarda çok uzak görünüyor. Aynı zamanda da kıyıya doğru yaklaşmaktan da tedirgin oluyorum. Guletler iyice kıyıya yaklaşıp rüzgarın azabından korunmaya çalışıyorlar. Ama ben doğrudan pruvamı Serçe Limanı'na veriyorum. Motorla dalgalara bata çıka gidiyoruz.

Aklıma kötü senaryo geliyor. Karaya bu kadar yaklaşmış ve henüz Serçe'nin girişini ayırt edememişken motor susarsa. Bu endişemi, kısa bir talimat şeklinde ekiple paylaşıyorum, yanlışım varsa düzeltebilsinler diye: " Arkadaşlar, bu sırada motorumuz susarsa yelkenle Serçe'ye girebiliriz. Ya da çok sıkıntı çekersek tremola ile açığa açılabiliriz". Ekipten ses gelmiyor.

Levent Çelmen, Serçe için " Çatal Adalar'ın kuzeydoğusunda, yüksek kayaların arasında gizlenmiş bir koydur" diye bahsediyor.

Peşimizde iki yelkenli daha motorla bizi takip ediyor. Guletlerden ikisi Serçe'yi pas geçip Çatal Adalar'a doğru yükseliyorlar. Bir tanesi ise Serçe'ye giriyor. Peşinden de biz: "Ohhh".

İçeride de fırtına var ama dışarısına nazaran bir hiç. Serçe'nin güney ucunda (Akça limanı) bizi her zaman karşılayan Dur Ali'nin mütevazi restoranı kapalı. Bizimle ilgilenen yok. Bir gulet var kıçtan kara bağlanmış, bir kaç balıkçı teknesi, keyiflerine bakıyorlar. Daha önce tekne ile hiç gitmediğim kuzey ucuna (Serçe limanı) da bir bakıyoruz. Yelkenli tekneler oraya bağlanmışlar. Ancak çok kalabalık ve sahilde arabalar var. Onlardan uzak olmalıyım. Yeniden güney ucuna gidiyorum "Buraya demir atıp kıçtan kara bağlanacağız" diyerek benden bir karar bekledikleri ve kararsızlığımdan rahatsız oldukları açıkça belli olan ekibi sakinleştiriyorum. Rüzgar sancak bordamızdan alarak tüm zincirimizi (60 m.) döşemem gerektiğinin de farkında olarak, koyun güney ucuna sokulabildiğim kadar sokulabileceğim bir yeri gözüme kestirip 10 metreye demiri bırakıyorum. Ancak 40 metre zinciri döşeyemeden sahile çıkıyoruz neredeyse. Arkadaki mesafeyi kestirmeyi hala öğrenemedim. "Demir tuttu" iddialarını kulak ardı edip demiri alıyor, biraz daha ileri gidip bir daha bırakıyorum. Bu kez de demir tutmuyor. Guletin iskelesinde kalan bir tonoz var. Geçen senenin tonozları bunlar, güvenilmez belki ama, demirle beraber tonozda kalmak daha güvenli olabilir diye ekibin önerisine de kulak verip limanın daha da ilerisine 12-13 metreye demiri bırakıyorum. Önce gulete doğru çok yanaşıyor, guletin kaptanı ile bir miktar sohbet ediyoruz. Sonra demiri toplayıp biraz daha ileriye (bana göre sanki karşı kıyıya) 14-15 metreye demiri bırakıyoruz. Bu kez oldu. Tornistanda sanki kıpırdamıyoruz. Tonozu iskelemizden veriveriyor bize balıkçı teknesindeki arkadaş. 60 metre zincirimizi serdik ve guletin hizasına geldik. Koltuk halatımızı da bağlayabileceğimiz bir mesafedeyiz. Becerdim. Balıkçı halatı götürüp kıyıdaki bir kayaya bağlıyor.

Tonozu iskele vasatımızdaki kurtboynuzuna bağladık. Rüzgar da sancak bordamızdan bindiriyor. Tonoz, vasatta olmaz deyip götürüp burundaki koç boynuzuna bağlıyorum. Derinliğimiz 6-7 metre.

Bağlanmamıza yardım eden arkadaş, Özal, geçen sene, Dur Ali'nin yanında çalışan bir arkadaş ve beni tanıyor. "Balık ister misiniz?" diye soruyor. Çok isteriz. Elinde iki tane orfoz var. "Tencere verirseniz size buğulama yaparım" diyor. Hemen kabul ediyoruz. Bu akşam kimsenin yemek hazırlayacak hali kalmadı. Aslında kimseden en ufak bir şikayet sesi de çıkmadı. Herkes biraz yorgun ama bir o kadar da keyifli.

Hemen suya atlıyor, zincire ve demire bakıyorum. Hayatımda hiç bu kadar düzgün bir şekilde zincir döşememiştim. Hayranlıkla izliyorum zincirin baklalarında yarattığım askeri nizamı. Her biri bir diğerinin peşinden bir çizgi üzerinde nizamı bozmadan kuzu gibi yatıyorlar denizin dibinde. Kendime duyduğum hayranlık, zincirin sonundaki tahminen 8-10 metrelik bir bölümde sonlanıyor. Normal bir adam oluyorum yeniden. Demiri atarken biraz üzerine gitmişiz. 4-5 metre zincir kuzeye doğru döşenmiş, sonra keskin bir kavisle geri dönüp geri kalanı da bize doğru ip gibi döşenmiş. "Ee, bu demir tarar. Tarar mı acaba? Yok, taramaz, tonoz bizi tutar, tonoza da bakmalıyım. Baksam anlar mıyım acaba? Taramaz, bir şey olmaz. Suda çok kaldım, üşüdüm, kafam iyi çalışmıyor. Tonoza da bak ve çık sudan" Tonozun halatı yeni, zemindeki betona halatı bağlayan kilit temiz ve yeni gözüküyor.

Çıkıyorum sudan ve gördüklerimi ekip ile paylaşıyorum. Navigasyon cihazlarını üzerlerindeki düğmelerden kapatıyorum. Sadece derinlik ölçeri açık bırakıp alarmını 3 metreye ayarlıyorum. Bu sene teknenin su kesiminin ne kadar olduğunu sormayı unutmuşum. 2.50 olarak kabul ediyorum. Geçen seneden bunun üzerinde bir rakam hatırlamıyorum çünkü.

Laptopu açıyor ve gezgin korsanlara bir bakıyorum. Halil Ergür korsan "Serçe çok korunaklı bir liman. Bu akşam rahat edersiniz. Ancak civarnalara dikkat. Rüzgar yarın da sert. Salı gününden itibaren rahatlıyor.

Keyifli seyirler dilerim." demiş. Mustafa Özdemir Korsan "Tayfun korsanım 3 gece evvel oradaydık.tonoslarda yer yoktu.demir attım.bende 60 metre zincir bırakıp kıçtan bağladım.Dalga olmuyor ama masada yemek tabakları uçuyordu sabaha kadar esti .sabah erkenden kaçtım Sizlere iyi seyirler dilerim ." Ertesi sabah erkenden buradan ayrılma kararımı pekiştiriyor bu satırlar.

Bu sırada Aycan ve Sinan, kendilerini tepelere vurmuşlar bile.

Deniz soğuk. Ama hepimizi demir gibi yapıyor, yorgunluk kalmıyor. Buzdolabımız iyi çalışıyor, biralar da buz gibi. Bazılarına kırmızı şarap iyi geliyor. Hafif bir dinginlik içinde saatin 20.00 olmasını beklerken "keşke daha erken bir saat mi verseydik, balıkların gelmesi için" diye düşünmüyor değilim. Tam 20.00'de geliyor balıklarımız. 2 kilo orfoza 100 TL verdik pişirmesi dahil. Beyaz şarap ve rakı ile birlikte silip süpürüyoruz buğulamayı. Sonra gitar çıkıyor bir kez daha, ama bu akşam gitarcının ses volümü düşük stresten, aklı demirde, rüzgarda, derinlikte. 23.00 gibi bitiyor ekibin konseri. Herkes kamaralarına çekilirken Sinan ve Aycan pruvaya gidiyorlar uyku tulumlarını alıp. Beni biraz huzursuz ediyor bu karar. Acil demir toplamamız gerekirse problem olur mu acaba diye. Ancak hallederiz deyip suskun kalıyorum. Ben arkada, havuzlukta her zamanki yerime kıvrılıveriyorum uyku tulumunun içine, başımda bere, yanıbaşımda fener ile.

01.30'da derinlik alarmı ile uyanıyorum. Derinlik 3 metrenin altına düşmüş. Taradık işte. Alarmı susturuyorum. Fenerle koltuk halatının durumuna bakıyorum. Oldukça gergin. "Ee, pekiyi, nasıl oldu bu iş?" Hem geriye gitmişiz, 6.5 metreden 3 metrenin altına gitmişiz, hem de koltuk halatımız gergin duruyor. Boşlamış olması gerekmez miydi?

Ne olduğunu anlamaya çalışırken birden rüzgarın yönünün tamamen değişmiş olduğunu fark ediyorum. Artık rüzgarı iskele bordamızdan almaya başlamışız. Rüzgarüstünde, sancak kıç omuzluğumuzdaki koltuk halatı olmuş, rüzgaraltı halatı. Sancağımızdaki gulete doğru bir miktar yanaşırken tonoz halatı ile birlikte koltuk halatı da gerilmiş. Bir kaç metre boşluyorum koltuk halatını ve derinlik hemen 6.5 metreye yükseliyor. Rüzgar böyle ettiği sürece sorun yok diye düşünüp, bir gözüm açık olmak üzere uyku tulumunun içine giriyorum. Binlerce ses var; tepelerde, denizde, yandaki teknelerde, armada, bordada. Rüzgarı çok seviyorum ama gecenin bu saatinde bu sesler beni biraz huzursuz ediyor.

Bir saat kadar sonra derinlik alarmının yeniden çalması ile hop, ayaktayım. Ne oluyor yine? Koltuk halatını bir miktar daha boşluyorum. Alarm susuyor. Akşamüstü, Esma'nın dediği gibi tonoz halatını iskele vasattaki koçboynuzuna değil, burundakine mi taksam acaba? Bu durumda tekne 4-5 metre daha açılır mı sahilden? Gecenin bu saatinde bu muhakemem doğru mu? Tabii ki doğru. Kafamda hesaplar yapıyorum. Evet, bu mantık doğru. O sırada Sinan da uyanmış beni seyrediyor.

Kafa fenerimi ve eldivenlerimi takıp tonoza gidiyorum. Halatı oldukça gergin, çıkarmam mümkün değil. Tonozun halatını kaçırırsam da altından nasıl kalkarım, bilemem. Yedek bir halatı tonoz halatının halkasından geçirip koç boynuzuna bağlıyorum. Kaçırma olasılığım kalmıyor. Rüzgarın durduğu bir anda, tonoz halatını koç boynuzundan çıkarıp süratle başa götürüp koç boynuzuna volta etmem bir kaç saniyemi alıyor. Derinlik göstergemiz 6 metrenin üzerine çıkıveriyor hemen. Haklıymışım. Huzurla yatıyorum. Alarm bir daha sabaha kadar çalmıyor.

27 Haziran 2011, Pazartesi

Bir kaç saat uyumuş olmanın vermesi gereken yorgunluğu, uykusuzluğu pek hissetmeden ve saat henüz 7 olmadan açıyorum gözlerimi. Serçe, her zamanki gibi muhteşem.

Serçe limanı

Dün akşam geç saatlerde gelip bizim gibi uzun bir süre demirleme ile uğraşan yelkenli de huzur içinde uyuyor henüz.

Akça limanı - Serçe

Motoru çalıştırmamla birlikte Suat ve Sinan uyanıp havuzluğa geliyorlar. Hemen ardından da Ümit ağabey uyanıyor. Bu sabah erken çıkacağımızı konuşmuştuk dün akşam. Hava çok rüzgar yapmadan Hisarönü körfezine girmek istiyorum.

07.15'te Serçe, 07.30'da Çatal adalar ardımızda kalıyor.

Serçe Limanı arkamızda

Çatal Adalar arkamızda

Kahvaltı bu gün seyir halinde iken yenilecek sandviç ve çaydan ibaret.

Karaburun'u dönerken saat 08.00. Öğle yemeği için Bencik'e girip akşam Selimiye'de olmayı planlıyoruz.

Kahvaltı sonrası uyku mahmurluğu ile bazı gözler kapanırken bazıları daha dirençli çıkıyor.

Atabol kayalığı tehlike işaretini görmeye çalışırken bir yandan da yelkenleri açıyoruz. Rüzgar çok değil ama bizi 4-5 knot hızla götürüyor. 10.00 gibi Atabol kayalığını sancak bordamızda bırakarak Bencik'e doğru döndürüyoruz rotamızı. Önce Topan Adası, sonra Uzun Ada ve sonunda Kocaada sancak bordamızda kalıyor.

Saat 12.00 gibi yelkenleri indiriyor, Dişlice adasını sancak bordamızda bırakarak motorla Bencik koyuna giriyoruz.

"Merhaba Bencik, yine kavuştuk sana" Yemyeşil bir koy, tek tük guletler, bir motor yat, sessizlik ve huzur. Sığlıklara dikkat ederek kendimize yer arıyoruz. Alargada da kalabiliriz aslında ama Suat, "bağlanalım" diyor. Motor yatın rüzgaraltını gözümüze kestiriyoruz, Aycan'ın rüzgardan korunmak için küçük bir koya sokulmuş guletin sancağına girelim önerisine rağmen. Bu rüzgarda, benim gibi acemi bir kaptanın, gulete ve sığlığa çıkmadan demir atıp oraya girmesi mümkün değil.

10 metreye demiri bırakıyoruz. Tornistanla geri geri giderken her seferinde rüzgar bizi sığlığa doğru itiyor. Biraz topla, biraz geri git derken demir harika tutuyor. Yarım yol tornistanda bile bizi bırakmıyor. Suat ile Sinan bota atlayıp motorla koltuk halatını kıyıya götürüp bir kayaya bizi bağlayıveriyorlar. Motor yata tam paralel olamadık ama olsun. Demirimiz iyi tuttu, koltuk halatını da bağladık. Şimdi deniz ve makarna zamanı. Pozisyonumuz 36⁰46'.320N; 28⁰01’.427E .

Saat 13.00'te makarnamız ve salata hazır.

Bencik koyu, tüm dinginliği ile güzelliğini ayaklarımızın altına, gözlerimizin önüne seriyor.

Yemek sonrasında herkes dinlenmeye çekiliyor teknenin bir köşesine. Hazım tamamlandıktan sonra da herkes denize. Sinan ile Aycan, yine tepelerdeler. Biraz sonra tekneye dönüyorlar, "tentürdiyot var mı?" diyerek. Aycan'ın sol bacağında bir yara, ama asıl yaralanması belinde. Koltuk halatımızın boşluğunu karadan almaya çalışırlarken halatın bağlı olduğu kayadan parça kopup Aycan'ın üzerine düşmüş. Sabunlu su ile yıkamasını söylüyorum, tatmin etmiyor kazazedemizi. Teknenin acil ilaç kutusunda Baticon bulup, ondan da sürüyorum peçete ile. "Pamuk yok mu?" diyor Aycan. Atla, tuzlu suya bir şeyin kalmaz. Koltuk halatımızı bir kaç kere şöyle bir dolayıvermişler kopan kayanın kalanına. Sanırım birazdan boşalır bu halat. "Gidip yeniden bağlayalım mı?," Yok, gerek yok, alargada kalırız bir süre de". Bir süre sonra gerçekten bir bakıyorum bizim koltuk halatı artık suda yüzüyor. Burnumuzu rüzgara vermişiz, alargadayız. Koltuk halatını toplayıp roda ediyor, yerine koyuyoruz. İskelemizdeki yelkenli yat, artık iskelemizde değil, pruvamızda.

Bencik

16.20 gibi demirimizi alıyoruz. Çok mutlu oluyorum. 15 metreye falan atmıştık ve çok iyi tuttuydu. İnşallah geri gelir diye endişeleniyordum, geldi.

Bencik'i arkamızda, Dişlice adasını sancak bordamızda bırakıyoruz.

Chartplotter'a şöyle yukarıdan bir bakınca iskele başomuzluğumuzda kalan adanın Kameriye Adası olduğunu söyleyip burnumuzu kuzeye veriyoruz. Tehlike şamandırasını iskelemizde bırakıp geçtik. Esma'ya biraz daha apaza girmesini söyledikçe Esma pupada kalmaya ısrar ediyor ve batıya değil de niye biraz daha kuzeye gitmek istediğimizi anlamıyor. "Selimiye karşımızda değil mi?". Ben her zamanki inadımla "Hayır" diyorum. Beş dakika sonra şüphelenip yeniden baktığımda Kameriye Adası sandığım yerin aslında Delikliyol koyunun kuzeyinde kalan yarımada olduğunu, bizim Orhaniye'ye doğru rota tuttuğumuzu fark ediyorum. Yine karım haklı çıktı. Yüzünde müstehzi bir gülümseme. Bir kavança atıp yelkenleri iskelemize alıyoruz. Delikliyol Koyu'na pupa yelken giriyoruz. Sonra Selimiye koyu'na apazla girip yelkenleri indiriyoruz.

Sardunya mı, Begonvil mi? Muhtarlık iskelesine bağlanmayı gözüm almıyor. Sardunya'yı arıyorum, iskelede yer yok. Begonvil'in de telefonu yok. Gidip bakalım diyorum, yer var mı? İskelede sanki yer var gibi. El ediyoruz, onlar da yer gösteriyorlar. Dümende Esma, yanaşacağımız yerle aramızda bir kaç tane şamandıra. Esma sultan, tornistanda o şamandıraların arasından slalom yaparak bir yelkenli ve bir balıkçı teknesinin arasına usulca sokuveriyor bizi. Pasarellamızdan daha uzun bir mesafe kala "tamam" diyor iskeledekiler, "burası sığ, biz size pasarella veriririz". Bir de kadehlerde buz gibi beyaz şarap ikram ediyorlar bize, çok makbule geçiyor. Önce Esma'yı, sonra da kendimizi kutlayıp kadehleri boşaltıyoruz.

Pozisyonumuz 36⁰42'.178N; 28⁰05’.607E .

Bu arada Aycan kaçıvermiş. Nereye? Girit pansiyona, Çetin Kent'in yanına. Geçen sene Sardunya'nın önüne kadar gelip de tek boş yere bizden daha hızlı davranan bir teknenin girmesi ile şaşkın ördek gibi kaldığımızda Çetin Kent'i arayıp "Çetin korsanım, merhaba. Biz burada kaldık". "???? Nerede kaldınız?" şeklinde başlayan sohbetimiz bu kez daha sağlıklı gelişiyor. Fotoğraflar çekiliyor, ben tekneye dönerken Aycan bir süre daha orada kalıyor.

Girit Pansiyon ve Çetin Kent

Sonra elektrik ve su bağlanıyor. "Diesel" yazan ellenmeyecek, "water" yazanlar doldurulacak, "waste" yazanlar da ellenmeyecek. Waste'in bir tanesinin bir miktar doldurulmasını engellemiyor bu açıklama. Geçen sene de olmuştu böyle. Sağlık olsun. Tatlı su ile o kötü havada bizi sağ salim Serçe'ye kadar götüren Opal'i tertemiz yapıyoruz. Sonra suya atlıyoruz, bazılarımız pruvadan, bazılarımız sadece merdivenlerden. Suyun sıcaklığı çok güzel. Geçen seneki mazot kokusu da yok. Yüzen balıklara merhaba deyip çıkıyorum. Begonvil'in tuvalet ve duşları muhteşem. Sardunya ile karşılaştıran arkadaşlar, "kesinlikle Begonvil" diyorlar.

Suat ile iki bira söylüyoruz, 6 bira geliyor. Yavaş yavaş hepsini tüketiyoruz ekibin de yardımı ile.

Laptopu açıp Gezgin Korsanlar ne yazmışlar diye bakıyorum. Mehmet Sütçü korsanım "Rüzgar kolayınıza olur inşallah...
Serçe sert havalarda olunmamaması gereken bir yer...
Demir atılacak yerler kayalıktır...
Bozuk limana yarın uygun bir zamanda geçin çünkü sert hava yarında devam ediyor görünüyor.
Selimiye'de bile uçmamıza ramak kaldı...
Her tarafta kaçan tekneler var...

Şimdi bir tekerleme geldi aklıma...

Ay yatakta, kaptan ayakta....Ay ayakta, kaptan yatakta....." demiş.
Erol Akyiğit, " Serçe zor demir tutan bir yerdir, derindir. Tonozlorda yer yoksa esecek havalarda kalınması pek rahat olmaz.. Gece boyu civarna iner.. Bozukkale'ye geçebilirseniz, orada alargayı öneririm.
Selametle.."
Bu mesajları dün seyir esnasında okuma şansım olmadı. Okumuş olsaydım bir gayret Bozukkale'ye gider miydim, onu da bilemedim.

Akşam yemeğimize bir misafirimiz var, Ümit ağabey'in sınıf arkadaşı.

Tadımlık barbunların ardından kocaman bir deniz levreği servis ediliyor masaya.

Yemeğin bitiminde bacaklarımızı açmak üzere bir şehir turuna çıkıyoruz. Girit Pansiyon'un önünden geçerken geri döndüğümüzde görüşürüz anlamında el sallıyoruz birbirimize. Tatlı krizimiz, önce dondurma, sonra da sütlaç ile son buluyor.

Geç vakit tekneye dönerken Girit Pansiyon'da kimsenin kalmamış olduğunu görüp kamaralarımıza çekilivermeden önce düşük volümlü bir kaç şarkı için gitarı tıngırdatmayı ihmal etmiyoruz.

28 Haziran 2011, Salı
Bugün, dünün yorgunluğunu çıkarırcasına biraz geç kalkıyoruz. Saat henüz 08.00. Selimiye yavaş yavaş uyanıyor yeni güne. Önce deniz sonra teknede keyifli bir kahvaltı.
Dün akşamdan Mehmet Sütçü ile buluşmayı beceremedik, borcum var, gidip mutlaka bir "merhaba" demek istiyorum kendisine. Aycan da katılıyor bana. Muhtarlık iskelesinde bağlanmış bir teknede Gezgin Korsan flaması görünce ona yöneliveriyoruz hemen. Evet, Hakuna Matata orada, Sütçü ailesi de havuzlukta kahvaltıdalar.

Alışverişimizi yapıp teknenin eksiklerini tamamladıktan sonra 11.30 gibi Selimiye'den ayrılıyoruz. Sis düdüğünü üç kere üfleyerek "hoşçakalın" diyorum Selimiye'ye. "Allah, müstahakkını versin" diyor hanımlar. Versin.
Bugünkü hedefimiz önce Aktur (Kurucabük), sonra Dirsek.

Selimiye koyundan daha çıkmadan ana yelken ve cenova 1. camadanda açılıyorlar. Rüzgar müsait, bizi 4-5 knot hızla ittiriyor. Koydan çıkıp Delikliyol Koyu'na girerken önce dar apaz, sonra orsaya gireceğiz. Aslında camadana gerek yokmuş. Rüzgara dönüp yelkeni tamamen açıyoruz. Hızımız 5-6 knot. Koydan çıktıktan sonra tremolalar ile Kurucabük'e doğru yükseliyoruz. Acelemiz yok. Bugün keyifli yelken günü. Öğle yemeği sandviçlerden ibaret. Esma'nın pek keyfi yok, karnı ağrıyor. Genellikle kamarada. Kurucabük'e yaklaştığımızda uzun soluklu bir kaç tramola yapmış, yelken doymuş olan ekip Esma'yı da daha fazla yormadan bir yerelere bağlanma telaşıyla Kurucabük'ten vazgeçiyor. "Dirsek'e gidelim, denize girelim, dinlenelim" diyor. Kurucabükü arkamızda bırakıp pupa yelken Dirsek'e doğru rota tutuyoruz. Bir buçuk saatlik yolumuz ya var, ya yok.

Geçen sene Dirsek'e ana yelken açık girmiştik. Bu kez böyle bir sorun yok. Koyun ağzına çok az kala yelkenleri kapatıp motorla giriveriyoruz içeri. Saat daha 3'e gelmedi. Restorana yaklaşıp merhaba dediğimizde "restorana çıkacak mısınız?" diye soruyorlar. Evet, çıkacağız. O zaman tonoz halatını gösteriyorlar. Ümit ağabey yanaşıyor bu kez iskeleye.

Pozisyonumuz 36⁰41'.222N; 27⁰58’.649E . Derinlik 3.7 metre.

Hemen suya atlıyoruz. Sonra da tepeye tırmanış. Elimizde birer su, başımızda şapkalar. Aycan gelmiyor bizimle.

5 kişi tepeye tırmandığımızda çok güzel manzaralar görüyoruz. Bir yanımızda Dirsek Bükü, diğer yanımızda Hisarönü körfezi gözlerimizin pasını siliveriyor.

Dirsek (Ağıl) Bükü

Hisarönü körfezi

Manzaraya doyduktan sonra farklı bir yoldan dönmek üzere yola koyuluyoruz. Her adımda Dirsek Bükü makinelerimize farklı pozlar veriyor sanki.

Doğru yolu bulamadığımızı anlayınca değil ama, Esma'nın önünden bir siyah yılan geçince geri dönüyoruz. Çalıların arasından bacaklarımızı çize çize aşağı inen bir yol yaratıyoruz kendimize.

Her sene mutlaka çektiğim pozu bir kez daha yakalıyorum.

Restoranın önünden geçip teknemize kavuşuyoruz. Hemen mayolar giyiliyor, doğru denize. Kısa bir duş. Üşenmeyenler restorandan da yukarıda olan duşa gidiyor. Sonra giyinip bizim için ayrılan masaya oturuyoruz hava kararmadan. Koyun bizlere sunduğu renk şöleni ile gözlerimizi dinlendiriyoruz.

Masamızı ziyarete gelen köpekçik ile hem sohbetimizi, hem de yemeğimizi paylaşarak içkilerimizi yudumlamaya başlıyoruz.

Levent, hem iskelenin palamarcısı, hem restoranın baş garsonu. Çok düzgün bir aksanla konuştuğu İngilizcesini İngiltere'de yaşadığı 4 yıla borçlu olduğunu öğreniyoruz. Gece doğum günü kutlamaları ve animasyonlar (!) ile sonlanıyor.
Gitarımızı ancak 24.00'e kadar seslendirebiliyoruz. Bir kaç tekne yandan aldığımız alkışlara rağmen koy, o kadar sessiz ki, susuyoruz. Yatıyoruz.

29 Haziran 2011, Çarşamba
Bugün kalkış saatimiz 09.00 oldu.

Dirsek Bükü'nde sabah

Geç kahvaltı, uyuşan adalelerin gevşetilmesi, motorun çalıştırılması için karar verilmesi ve start. Saat 11.40.
Palamarları kendimiz alıp sis düdüğüne de üç kez üfleyip Dirsek Bükü'ne "hoşçakal" derken animatör-baş garson Levent de, restorandan siren çalarak yolculuyor bizi. El sallıyoruz birbirimize bir daha görüşmek üzere.

Dirsek Bükü ardımızda

Hedefimizde Aktur var bugün. Yelken yaparak Kurucabük'e gidecek, öğle yemeğini orada yiyecek ve sonra Söğüt'e dönerek geceyi orada geçireceğiz.
Bu sabah herkes dinç, kendini iyi hissediyor. Suat hariç. Küçük dili ve yumuşak damağı şişmiş. Görünüşte enfeksiyon yok. Bir enflamasyon giderici-ağrı kesici (Apranaks), bir de allerji ihtimaline karşı antiallerjik veriyoru. Kahvaltı onun için ızdırap oluyor.
Rüzgar 15-20 knot arasında geziniyor. Hızımız 6-7.5 knot arasında. Orsada iken dümen Suat'ta. İki kez küpeşteyi suya sokup dümene söz dinletemez olunca birer camadan şart oluyor. Camadanlı yelkenlerle bile 7.5 knot hızı görüyoruz. Bir kaç kez tremola ile Bozan Burnu'nu kurtarmaya çalışıyoruz. Sonra motorla koya giriyoruz. İskelemizde kalan küçücük bir koyda bir gulet ve bir kaç kaya var. Oraya bağlanıp rüzgar almadan yemek yiyelim, denize girelim teklifi bana çok cazip gelmiyor. Hemen pruvamızdaki tesislere doğru gidip 10 metreye demir atıyorum. Bu kez vinç kolu ile bırakıyorum demiri, hızla dibe düşüyor. 30-40 metre zincir döşüyorum. Tornistanda kontrol ediyorum. Tuttu. Bir süre daha bekleyip motoru kapatıyorum.
Pozisyonumuz 36⁰44'.872N; 27⁰53’.743E .

Denize giriş serbest. Rüzgar nedeniyle bu teklif pek cazip gelmiyor arkadaşlara. Ama ben sudayım. Su çok soğuk. İki tur atıp demire de bakıp tekneye çıkıyorum.
"Motorla bizi kıyıya götür" diyorlar. Aycan, Esma ve Sinan'ı kıyıya götürüyorum. Motorun kafasını öne bükmeyi başaramadığımdan sahile pek fazla yanaşmadan iskeleye tırmanmalarını istiyorum. Çok uğraşıyorum ama motorun kafasını tekne içine doğru 90 derece almayı başaramıyorum. Olsun, çalışıyor ya. Üstelik bu kez pek de güzel kullandım dingiyi. Aferin kendime.

Kızlar denize girdikten sonra büfeden dondurmalarımızı alıp bota dönüyorum.

Botla tekneye yanaşmam da çok başarılı. Kendimi iyi hissediyorum.
Öğle yemeğinde zeytinyağlı barbunya var. Salata ile birlikte tüketiyoruz.
Rotamız, Söğüt. Daha önce tekne ile hiç gitmediğim bir yer. Azıcık geriyor beni. Ama gidip göreceğiz bakalım. Yıllarca önce maviturda bir uğramışız ama hatırlamıyorum.
Yelkenle, geniş apaz-pupa seyrinde Aktur'u geride bırakıyor, Yeşilova körfezine doğru yollanıyoruz. Önce Atabol kayalığı uzağımızda görüyoruz, sonra Yeşilova körfezine giriyoruz.
Aslında ana yelkeni indirmek üzereyiz. Ama ayı bacağı lafı geçince Sinan'a göstermek şart oluyor. Önce ekibin bumbayı ortaya aldıktan sonra diğer kontraya alma iddiası başarısızlıkla sonlanıyor. Sonra kaptanın iddiasının daha kolay olduğu, cenovanın çok daha kolay kontra değiştirdiği görülüyor. Bir süre sonra da sadece cenova ile 5 knot hızla gittiğimizi görüyoruz.

Önce Bozburun girişindeki Söğüt Adası'nı iskele bordamızda bırakıyoruz. Sonra Değirmen ve Taşlıca adalarını sancağımızda bırakarak Söğüt koyu'na dönüveriyoruz. Bir süre sonra da yelkenleri indiriyoruz. Motorlar iskeleye yaklaşıp el ediyoruz. bize açıktaki tonozu gösteriyorlar. İskelede yer yokmuş. T şeklinde bir iskele var. Sol tarafı ve T'nin bize bakan kısa bacağı gerçekten dolu. Sağ tarafta ise bir katamaran var ve biraz daha sığda insanlar denize giriyorlar.
Tonoz işi benim çok hoşuma gidiyor. İskelede tekneler arasında kalmayacağız. Ekip çok sevmedi ama, olsun. Motor ile gelip bize tonozun halatını veriyorlar. Bizim dingi, biraz önce iskele baş omuzluğa alınmış olduğu ve tonozu da o taraftan bize uzatmaya çalıştıkları için bir ufak dingi kazası oluyor. Ama adam, tonoz halatını bırakmıyor. Bir tornistan ile adamı ve tonoz halatını kurtarıp kendimizi bağlıyoruz. Altı kişilik yer ayırmalarını söyledikten sonra adamlar geldikleri gibi süratle gidiyorlar.
Pozisyonumuz 36⁰39'.024N; 28⁰03’.985E .

Octopus restoranın bende telefonu da yok. Bizi gelip almalarını nasıl söyleyeceğiz. Bizim dingi ile gitmek de istemiyoruz. Eyüp Ogan korsanımı arıyorum. Bize hemen telefon numarasını bulmaya çalışıyor. Bu arada Suat ile Sinan, dingi ile kıyıya çıkıp telefon numarayı almaya karar veriyorlar. Halatı da bıraktıkları için motor çalıştırmayı başaramadıkları o sürede koyda başıboş geziniyorlar. Sonra motor çalışıyor iskeleye çıkıp yerimizi ayırtıyorlar. Restoranda Eray bey, Eyüp korsanım tarafından aranmış, yerimiz zaten ayrılmış.

Akşam 8 gibi gelip bizi alıyorlar.

Restoran tıklım tıklım. Bir sürü turist. Bize açıkta bir masa hazırlamışlar.

Esma, Ümit, Suat

Aycan, Tayfun

Karşımızda Söğüt koyu ve Opal (S/Y).

Opal (S/Y)

Söğüt

Çok güzel mezeler, ahtapot ve kalamar ızgara, ardından iki büyük levrek şarap eşliğinde bizleri doyuruyor. Çok geçe kalmadan bizi tekneye bırakmalarını rica ediyoruz. Bu gece istediğimiz kadar gitar çalıp yüksek sesle şarkılar söyleyebiliriz.
Yatışımız biri buluyor.

30 Haziran 2011, Perşembe
Dün akşam suyumuz bitti. Daha doğrusu depolardan biri boşaldı. Bu sabah iskeleye bağlanıp su alırız diye konuşmuştuk. Ama önümüzde sadece iki gün, bir gece var. Bir depo su bize haydi haydi yeter. Ama ekip ısrarlı olunca iskeleye yanaşmak şart oluyor. Hem, bir kaç kere yanaşıp çalışalım, iyi olur. Tekneler ayrıldı, yer de açıldı zaten. Rüzgara pruvamızı verip 4-5 teknelik boşluk olan yere önce Suat yanaştırıyor bizi. Akşamki garsonumuz tonoz halatını verip koltuk halatımızı alıyor. Tam bu sırada Suat'ın bow thruster'ı kısa bir süre çalıştırmasıyla yandan "Hayır" feryadı yükseliyor. Daha ne olduğunu anlayıp telaşlanamadan "tonozun halatını aldı bow thruster" diyor iskeledeki bir adam.
Gözlük ve şnorkeli alıp, bıçağı da cebime koyup suya bırakıyorum kendimi. İskele baş omuzluktaki pervane tüneline tonozun kıyıdan gelen halatı girmiş. Kendi etrafında dönerek sarmal olmuş. Tutup çekince kolayca elimde kalıyor. Operasyona gerek kalmadı. Yüzüm gülüyor. Restorandan haber geliyor Eray beyden "pervane kırıldı ise tekne su alır. Ön kamaradaki yatağın altını kaldırıp bir baksınlar." Bakıyorum, kupkuru. Yüzüm şimdi gülüyor.
Sonra dün akşamki servis kaptanımız Hüseyin ağabey bize biraz akıl veriyor. Koltuk halatını verdikten sonra dümeni rüzgarüstüne basıp sonra tonoz halatını bağlamamız gerektiğini hatırlatıyor. Rüzgar tam burundan değil, biraz iskele baş omuzluktan geldiği için sancağımızda kalan tekneye ittiriyor bizi geri geri gelirken. Bu nedenle tam rüzgar altımızda kalan tekneye yanaşarak, hatta ona yaslanarak daha kolay bağlanabileceğimizi söylüyor. Suat'a göre önce tonoz bağlanmalı. Aslında hepsinin süratle yapılması gerektiğini, önceliğin rüzgarüstü koltuk halatında olduğunu, iskeleye bir kez bağlandıktan sonra dümeni rüzgarüstüne basınca teknenin o tarafa doğru düzeldiğini, ama tonozun da süratle alınıp bağlanması gerektiğini düşündüğümü söylüyorum.
Bir sonraki denemeyi Aycan yapıyor. Bir tekne daha kaçıyor iskeleden bu arada. İskelemizde kalan lacivert teknenin kaptanı da tedirgin olup dışarı çıkıyor, bizi gözlüyor. Esma ve Sinan iskeledeler, tonoz halatı vermek ve koltuk halatını almak onların görevi. Üçüncü denemeyi Esma başarı ile gerçekleştiriyor. Ümit ağabey'den sonra sıra bana geldiğinde tonoz halatını kolayca başa götürmemize rağmen koltuk halatını kaçırıyoruz ve yandaki tekneye yaslanıyoruz. Böyle de kolay bağlanılıyormuş gerçekten. Sonra su alıyoruz. Tekrar motor çalıştırıp rüzgar altımızdaki tekneden borda bordaya zarar vermeden ayrılmaya çalışıyoruz. Bir ara dümeni düz tutmama rağmen kıçımız hafifçe yandaki tekneye yanaşıyor ama demirine takılmadan minik bir sürtünme sesi ile iskeleden çıkıyoruz. Saat 12'e yaklaşıyor.

Yelkenlerimizi koyda açıp Değirmen Adası'na yaklaşınca motor yelken o boğazdan çıkıyoruz. Sonra Yeşilova Körfezi'nde tramolalar ile sıkı orsa seyri yaparak Kızıl Burnu kurtarmaya çalışıyoruz. Tam saat üçte Kızılburun iskele bordamızda kalıyor. Kızılburun'u dönünce geniş apaza geçiyoruz. Hızımız hep 5-7 knot arasında. Burnu dönünce Bozukkale çok uzak değil. Çatal Adalar'a kadar yelken yapıp oradan geri dönüp koya öyle girelim isterseniz teklifim kabul görmüyor. "Yelkene doyduk, gidip denize girelim" diyorlar.

Bozukkale iskele baş omuzluğumuzda

Motor çalıştırıp yelkenleri indiriyoruz. Bozukkale'ye girdiğimizde saat 16.30. Girişte hemen iskelemizde kalan her zaman bağlandığım restoranın iskelesine bağlanacağım yine. İskele bu saatte çok müsait. Bayrak sallıyorlar. Usturmaçalar yerine bağlanıyor. Koltuk halatları hazırlanıyor. Sinan tonozda. Suat dümende. Çok sorunsuz bir şekilde yanaşıp bağlanıveriyoruz. Hemen deniz. Su biraz soğuk ama Aktur'dan sonra çok sıcak geliyor bize. Balıklarla tertemiz suda yüzüyoruz.

Oğlan arıyor bu arada "Baba, ben pazar günü gidiyorum". Katar'da iş bulmuştuk ona. Sağlık raporu, ikamet ilmuhaberi, pasaport falan derken bugün aramışlar, "pazar günü gidiyorsun" demişler. Heyecanlanıyoruz. Cumartesi sabah otobüsle dönecektik. Cuma akşamına uçak bileti alıyoruz internetten.

Hava kararmadan kaleye çıkılmalı. Herkes ayakkabılarını giyiyor. Başta şapkalar. Tırmanmaya başlıyoruz. Tırmandıkça çok güzel karelere şahit olmak mümkün.

Bozukkale

Bozukkale'den Ege'nin görünüşü

Önce kaleyi fethediyoruz.

Sonra kendimizi..

Bozukkale'nin manzarası doyulası güzel.

Uzakta Rodos...

Taşların üzerine oturup artık susuyoruz. Gözlerimiz, kulaklarımız, beynimiz güzelliklere doyuyor.

Geldiğimiz yoldan dönüyoruz geriye.

Bir kez daha deniz. Bazılarımız için duş. Sonra üzerimize birer hırka. Restorandayız.

Mezeler, ahtapot, üretme levrek şarap ve rakı ile beraber bizim oluyorlar. 500 TL bırakıyoruz biz de Barbaros Hayrettin Paşa'ya.
Sonra gitar, bolca şarkı, biraz da viski. Yandaki tekneden alkışlar alıyoruz ama çok geçe kalmadan susuyoruz. Usulca herkes köşesine çekiliyor.

1 Temmuz 2011, Cuma
Bugün son gün. Akşam 1700'den önce tekneyi teslim etmeliyiz. Yolumuz uzun. Saat 7'i çeyrek geçe iskeleden ayrılıyoruz. Üç kısa düdükle "hoşçakal" diyerek.

Kızılada'ya kadar rüzgar yok. Motorla gidiyoruz.

Kızılada

Saat 08.15'te Kızılada'yı sancak bordamızda bırakıyoruz. Tam bir saat sonra da Arap Adası'nı iskele boramızda bırakarak arkasına dönüp koyda 6-7 metreye demirimizi bırakıyoruz. Koltuk halatımızı bağlama görevi Sinan'ın.
Pozisyonumuz 36.39'.343N; 28.08'.482E.

Önce deniz, sonra güzel bir kahvaltı. 11.30'da hareket. Marmaris'e 22 dm yolumuz var. Hemen yelkenler açılıyor. Geniş apaz- pupa gidiyoruz. Hızımız 5-7 knot arasında.

Saat 14.00 gibi Kumlubük'te denize girmek üzere demirimizi 7 metre suya bırakıyoruz. Biz denizdeyken yanıbaşımızdaki şamandırayı yakalayıp tonoza bağlanan teknede Colin var. Merhabalaşıyoruz bağırarak. "Are you still alive?" diyor bize gülerek. "Evet, hala sağız".
Bugün kedi başımıza denizlerde dolaşabiliyorsak haspel kader, bunda Yüksel Yatçılık eğitmenlerinden Colin'in rolü çok büyük.

Hatırım için makarna yapılıyor. Teknedeki son yemeğimiz. İki tencere dolusu makarna bitiyor. Bir kez daha deniz. Sonra ver elini Netsel Marina. Üçü çeyrek geçe Kargıtaşı adasını geride bırakıp boğaza doğru yaklaşıyoruz. Yanımızda, peşimizde bir çok tekne Marmaris'e rota tutmuş. Biz çok geç kalmadan mazotumuzu alıp tekneyi teslim edebilirsek, saat altıya kalmadan taksiye binmiş olabiliriz. Suat'ın uçağı sekizde, bizimki ise dokuzda.
Bunlar hüzünlü dakikalar. Bitiyor işte. Ne kadar uzaktaydı halbuki. Sonra günler geçti, tarih yaklaştı, tekneye bindik. Birazdan da ineceğiz.

Benzincide biraz kuyruk var. Bir daire etrafında dönüyoruz. Sonra sıra bize geliyor. Uzunca bir süredir mazot pompaları bozukmuş. O nedenle bir kamyondan tek bir pompa ile veriyorlar mazotu. Erken gelmiş olmamıza rağmen sıra olması bundanmış. Çok güzel bir şekilde yanaşıyorum iskeleye. Biraz tornistan ile iskelenin açı yapmış olan kısmından uzaklaşmam gerekiyor sadece. 36 litre mazot tüketmişiz.

Benzincide

Şimdi sıra, G pontonunda. Oraya da güzel yanaşmalıyım. Bir zodyakta "yardım ister misiniz? diye soruyorlar. "madem buradasınız, olabilir" diyorum. Ama onlara gerek kalmıyor. Bana gösterilen yere değil, daha içerideki iki tekne arasına gayet keyifli bir şekilde yanaşıveriyorum. Zodyak, ben yanaşmadan önce "bana ihtiyacınız yok sizin" diyerek gidiyor. Tonozu alıyoruz, koltuk halatları veriliyor. Tonozu geriyoruz. Motoru kapatıyoruz.
Pozisyonumuz 36.51'336N; 28.17'360E. Saat 16.55
Tekneyi teslim edip duşa gidiyoruz. Altıya doğru geride kalanlara ve Opal'e hoşçakal deyip, Suat, Esma ve ben ayrılıyoruz.

ALAÇATI'DA YELKEN

2011-06-11T10:48:00.002+03:00

Bir kaç hafta önce geliyor teklif. Tam bir sürpriz. Peru gezisinden tanıştığımız, Alaçatı'da bir otel işleten Zeynep arıyor bir gün. Yelkenli bir tekne almıştı bir süre önce. 3 günlük bir yelken seyrine davet ediyor bizi. Hayır demek mümkün mü hiç?

Hemen uçak biletleri alınıyor. Konaklama teknede olacak.

Zaman geliyor. Cuma günü Tayfun Güler, sırt çantası sırtında, içi iki şişe içki, laptop, fotoğraf makinesi ve kamera ile dolu. Göktürk'ten minibüs deneyimi, Şişli'ye kadar. Sonra metro ile 4. Levent. Kısa b ir yürüyüş ile Beşiktaş 4 no.lu ASM. Saat tam beş. Esma arabada bekliyor yol üzerinde. Sırt çantası bagaja, Tayfun Güler şöför koltuğuna. Ver elini Sabiha Gökçen.

Uçak saat 20.00'de. Saat 18.00'de havalimanındayız. Yiyecek bir şeyler için bir kafeye oturuyoruz. Uzun zamandır bira istiyordu canım. Burası yeri. Uçağa binmeyi sevmediğim halde havalimanlarını seviyorum. İnsanların hareketliliği, yabancı konuklar, bir rengarenklik hoşuma gidiyor.

Sonra Banu geliyor. Bavulunu hafifletiyoruz içindeki rakıyı çıkararak. Kırılacak bir şey kalmayınca bavulu da veriyor Pegasus'a. Benim sırt çantası çok değerli. İçinde elektronik ve etil alkol (!) şişeleri. Üç litre alkolle biniyoruz uçağa.

Bir saat sonra İzmir'de uçağın tekerlekleri konuyor piste. Yine yırttık. Bavullar hemen geliyor. Taksi için 150 TL takdir ediyoruz. Kavga döğüş 150 TL'da anlaşıyoruz taksi ile. Bir saat sürüyor İzmir-Alaçatı. Marina'ya kadar giriyoruz taksi ile.

Zeynep, marinadaki bir restoranda arkadaşları ile masada. Sıcacık karşılanıyoruz hem Zeynep, hem de arkadaşları taraafından. Masadaki rakı ve şaraba birer bardak çay ile eşlik ediyoruz. Uykumuz var. Saat on bir gibi izin istiyor Zeynep masadan. Tekneye gidiyoruz.

Su S/Y, 10 yaşında 41 feet boyunda bir Beneteau. İçine girerken ayakkabılar çıkarılıyor. Ama gerçekten tertemiz, prırıl pırıl, sanki ilk sahibi hiç kullanmamış. Bir de kocaman geliyor bana, nedense. Kaptanın kamarası kocaman. Tuvaleti en başa almışlar. Baş kamaradaki yatak ev yatağı gibi, dikdörtgen, kocaman. İki tarafta da birer pencere, püfür püfür.

Arka kamaralar da rahat. Eşyamız az, hemen yerleşiveriyor, kısa bir süre içinde de yatmış oluyoruz. Üstelik başımız kamaranın en alçak tarafında olacak şekilde. Ben genellikle o tarafa ayaklarımı uzatırım eğer kamarada yatabilmişsem ama bu kez Esma o tarafa baş koymayı tercih etmiş. Mecburan uyum sağlıyorum.

Yattığım yeri beğeniyorum. Beğendiğimi sabahki ilk sivrisinek vızlamasına kadar gözlerimi açmadığımı fark ettiğimde anlıyorum. Sivrisineğin varlığını hissetmemle pikeyi başıma çekmem ve kamarada bir de pikenin tam siper altında bir süre daha debeleniyorum. İyileşmişim ben meğerse. Kamaranın en alçak yerinde kafamı hiç çarpmadan sabahı ettiğim yetmezmiş gibi bir pike ile kendimi sarıp sarmalaşım ve hala kamaradayım. Panik atak yok, çok şükür.

Aslında Yalova'da Talya'nın arka kamarasında da aynı keyifi yaşamıştım geçen ay. Sabaha kadar hiç rahatsız olamadan yatmıştım. Demek ki gerçekten iyileşiyorum.

Cuma

Sabah yedi gibi ayaktayım. Kaptan "aceleye gerek yok, dokuz gibi kalkar, kahvaltımızı eder, 11 gibi de çıkarız" demişti dün akşam. E, ama benim uykum bitti, ne olacak şimdi. Bir tuvaletini ziyaret ediyorum marinanın. Sakal tıraşı, bir mendirek yürüyüşü.

Geri döndüğümde mürettebat yavaş yavaş hareketleniyor. Zeynep'in de kalkması ile kahvaltı için önümüzde hiç bir engel kalmıyor artık. Teknede ocağı yakmak çok hoşuma gidiyor. Çayı demlemek Zeynep'ten. 4 kaşık toz çay herhalde yeterli olacak. Zengin bir sofra hazırlanıyor. Hafta içi bir gün için fazlasıyla zengin.

Çok keyifli bir kahvaltı yapılıyor havuzlukta. Süratle bulaşıklar yıkanıyor.

Teknenin suyu dolduruluyor. İçecek su takviyesi için Tayfun Güler marinanın marketine gidiyor. Beşer kiloluk 4 adet suyu tek başına yüklenip yanlış bir pontonun yarısına kadar güç bela taşıdıktan sonra küçük bir küfür sonrasında geri dönüp doğru pontonu buluyor, suları doğru tekneye ulaştırıyor.

"E,alışacaksınız" diyor marketçi, gazete, yoğurt ve biraları almaya yeniden markete gittiğimde. Sessiz kalıyorum.

Hareket saati artık. Kısa bir brifing alıyoruz Zeynep'ten. Halatların isimlerini hatırlıyoruz. Sonra motor çalıştırılıyor. Dümende Zeynep. O da daha yeni aslında. Tekneyi aldıktan sonra Kemal hocadan epey bi eğitim almış, peşinde dolaşmış. Kafasında pek çok şey yerine oturmuş gibi.

Palamar botu çağrılıyor tonozu bırakmak için. Ne kadar lüks. Ben bıraksaydım. Yok, adet böyleymiş bu marinada. Sonra yavaşça mendirekleri geride bırakıyoruz. sörfçülerin sayısı henüz çok az. Zeynep de bir sörfçü. O nedenle denizdeki sörfçülere saygımız ziyadesi ile fazla.

Şamadıralar ile işaretlenmiş çıkış rotamız. Kırmızılar sancakta, yeşiller iskelede bırakılacak şekilde yavaşça seyrediyoruz hayali bir hattın sağında kalarak. Önce koyun içine doğru yönlendiriyor bizi şamandıralar. Şöyle bir geniş yarım daire çizerek koyun ağzına yöneliyoruz sonra. Koydan çıkmamız bir 15-20 dakikamızı alıyor bu süratle.

Peşimizde bir motor yat var. Bizimle beraber olacak bu seyirde.

Sonunda açık denizdeyiz işte. Ben ilk defa buralardayım tekne ile. Zeynep dümeni bırakmamakta ısrarlı. Bizse denizin ve sohbetin tadını çıkarıyoruz. Hedefimiz de Nergis koyu var. Mesafe çok uzun değil, 2-3 saat sonra oradaymışız.

Önce cenova açılıyo, ardından ana yelken. Ana yelken bu yıl için 1. camadanda kalacakmış hep. Zeynep, geçtiğimiz hafta yinne buralarda ani sağanaklarla tekne çok yattığından tedbirli. Benim de adım camadan Tayfun'a çıkarılmıştı Marmaris'te. O nedenle çok iyi anlıyorum onu. O da çok mutlu oluyor anlaşılmış olduğuna.

Ne kadar uzun zaman oldu yelkenle seyretmeyeli. Ya da ben çok özlüyorum, bana uzun geliyor herhalde. Bir ay kadar önce Talya (S/Y) ile Yalova'ya gittik geldik ama pek yelken yapamadıydık.

Koydan çıkar çıkmaz yunusları görüyoruz. Çağırıyoruz, geliyor bir tanesi. Pruvamızda bir o yana, bir bu yana yarışıyor bizimle. Arada bir de dönüp yandan bir bakıveriyor bize.

Motor kapatılıyor, rüzgarın sesi kulağımda, denizin kokusu burnumda. Daha ne isterim ki? Dümen de nihayet bende.

Nergis koyu, Sadun Boro üstadın kitabından okuduğum kadarıyle buralarda her türlü rüzgara kapalı emniyetli bir koy. Sarpdere koyuna girince üç kola ayrılrmış koy. Nergis bunlardan güneyde kalanı.

Mesafe kısa, rüzgar da var. Biraz Sisam'a doğru yelken yapıyoruz. Sonra rüzgar kalınca motoru çalıştırıp rotamıza geri dönüyoruz. Bir saat kadar sonra koyun ağzındayız. Sarpdere'nin girişi uzaktan belli olmuyor. GPS'te gördüğümüz yere doğru yaklaşıyoruz. Dürbünle bakınca hayal meyal bir şeyler fark ediliyor. İyice yaklaşınca, kırmızı çatılı evlerin görünmesi ile girişi bulduğumuzu anlıyoruz.

Kuzeyden rüzgar var. Alargada kalınacak. Buralarda hep öyle olurmuş. Bu rüzgarda nasıl olacak bakalım. Zemin kum. Su pırıl pırıl. Dümende Banu. Biz Zeynep'le ön tarafa gidip demir hazırlıklarına başlıyoruz. Usturmaçalar ellenmiyor. Gerek yokmuş.

Motor yat bizden çok önce gelip demirledi bile. 5 metreye kadar gidip demiri bırakıyoruz. Sonra rüzgar bizi atıyor geriye, biraz da tornistan. Demir tuttu. Biraz bekleniyor, problem olmadığı görülünce motor susturuluyor.
Pozisyonumuz: 38 derece 10'.29 '' Kuzey; 26 Derece 32'.86 Batı.

Mayolar giyiliyor. Cup suya. Mevsimin ilk deniz banyosu. Su buz. Ama çok çabuk alışılıyor. Gidip demire bakıyorum hemen. Tırnakları kuma gömülmüş. Sadun Boro'nun dediği gibi, zaten tekneden bakınca bile zincirin baklaları teker teker sayılabiliyor. Su tertemiz.

Bir yelkenli daha giriyor koya. Onlar da bizim iskelemize demirlerini bırakıyorlar. Sonra bir tane daha. Masmavi bordasında denizin dalgalanmalarını uzaktan görmek mümkün. Bordasında deniz oynaşıyor adeta. Ali, Shiraz'ın (S/Y) kaptanı ve mürettebatı. Bir de köpeği var yanında: Taş. Taş, bir tazı. 5 yaşında. İsmini seslenince hemen kuyruk sallanıyor. Shiraz etrafımızda bir dolaşıp sonra biraz daha derine gidiyor. Rüzgarı sevmedi. Onun da demiri bir kerede tutuyor.

Biz denizden çıkalı oldu biraz. Sıra şimdi köpekte. Cup, suda. Ali kaptan da botta. Kıyı da oldukça uzak. Ali kaptan kürekle, Taş da patileri ile alıyorlar o mesafeyi. Gıkı çıkmıyor köpeğin, ya da bir duymuyoruz en azından.
Öğle yemeğinde pesta soslu makarna var. Sos önceden hazırlanmış. Salata sosu da öyle. Salatanın yağı, Zeynep'ten. El yapımı. Bir de misafirimiz var yemekte: Cevat ağabey. Motor yatın sahibi. Akşam yemeğe davet ediyor yatına bizi, karşılık olarak. E, gideriz tabii. Davete icabet gerek.
Biraz kitap, az biraz uyku, tam benim bayıldığım gibi burası, rüzgarı bol. Deli ediyor rüzgar kızları. Benimse değmeyin keyfime.
Sonra bir kez daha deniz. Motor yattan gelen "bira?" davetine icabet. Sonra tekrar tekneye dönüş. Saat bir anda 19.30 olmuş bile. 19.00'da buluşmak üzere anlaşmıştık oysa.
Hanımlar motorunu çalıştırdıkları botla gidiyorlar önce. Zeynep gelip beni alacak. Bende gitar var, kıymetli.

Motoryatın kaptanı İsmail geliyor beni almaya, ama o kısacık yolun yarısında motoru susuyor, benzini bitmiş. kürkle götürüyor beni geriye.
Motor yat, lüks otel gibi. Salon salomanje. Arkadaki havuzluk bizim Adana'daki evin balkonu kadar neredeyse. Yatak odası öyle. Bir çalışma odası, salon. Tuvalette bir düğmeye basmak yeterli sifon için. Kocaman da bir duş kabini.

Yok, bu kadar lüks, hacim bizi bozar. Biz yeniden havuzluğa çıkıp demlenmeye başlıyoruz yavaştan. Talat ve eşi de geliyorlar, bizden sonra demirleyen ikinci tekneden. 7 kişi masanın etrafında birbirimize değmeden rahat rahat oturup peynirin tadına bakıyoruz.

Sonrasında 3.5 kiloluk levreğin kokusundan sonra kendisi de geliyor. Buğulanan balığa hep acırım ama bu kez enfes olmuş. Herkes parmaklarını yiyor. Geceye çok kalmadan gitarın tınıları ve eşlik eden vokalistin nağmeleri yükseliyor Nergis koyunda. Kendimim diye söylemiyorum, bazen ben de beğeniyorum bu şarkı söyleyen adamı.

Sesim kısılana kadar çalıp söylüyorum. On bir gibi pilim bitiyor. Sonrasında izin isteiyp kalkıyor. İsmail, benzin koymuş motora. Beş dakikada transfer tamamlanıyor. Neredeyse beş daika sonra da herkes yatağında. Ben, havuzluktayım bu akşam. Uyku tulumum yok ama, peştemalim çarşaf, pike ve battaniye de uyku tulumum bu gece. Çok özledim açık havada, havuzlukta yatmayı.

Cumartesi
Sabaha kadar defalarca uyanarak, ama hiç birinden şikayet etmeden uykumu alarak 7 gibi gözlerimi açıyorum gecenin bitiminde, yeni bir güne merhaba derken.
Allahım, ne kadar güzel bir gün. Gökyüzü pırıl pırıl, su çarşaf gibi. Gel bana diyor. Biraz daha mı yükselse güneş. Sabahın bu saatlerinde ya dünden de soğuksa deniz. E, deneyeceğiz artık. Kızlar daha uyanmadan denizdeyim. Su yine buz gibi ama hemen alışıyor insan. Yüzmek şart yalnız, öyle oyalanmaya mahal yok. Demir dün akşamki pozisyonunda. Koyda uyanan pek kimse yok benden başka. Taş bile uyuyor hala.
Bir süre sonra kızlar da uyanıyor yavaştan.
Esma biraz kürek çekip sahile kadar bir gidip geliyor.

Kahvaltı hazırlanacak. Benim işim cumartesi kahvaltıları. Yumurtayı pas geçiyoruz bu sabah da. Soframız yine çok zengin. İki bardak çay. Tadına doyum olmuyor. Üçüncüyü de içiyorum bu sabah, midem yanarsa yansın.

İstikamette Kokar var. Gökliman haritalardaki yeni adı. Eskiden balık çiftlikleri ile doluymuş bu koy. Şimdilerde ise çiftlikler açığa alınmış. Mesafe çok uzun değil, o nedenle sabah kahvaltısını keyif kahveleri takip ediyor.
Saat 10.20 gibi demirimizi alıyoruz. Motorla Saprdere'yi ardımızda bırakıp, bize eşlik eden Shiraz'ın peşinde Sisam'a doğru dümen tutuyoruz. Apaz-geniş apaz arası bir rotadayız. İskelemizde görünen burnu kurtarıncaya kadar bu şekilde gideceğiz. Shiraz'ın tek cenovası açık ama biz iki yelkenle (ikisinde de birer camadan var) ancak yetişebiliyoruz Shiraz'a, o da zaman zaman.

Sarpdere geride kalıyor

Sonra yeterince uzaklaşınca bir kavança ile iskele kontraya dönüyoruz. Hızımız 5 knot'u hiç geçmiyor. Rüzgar 10-15 knot arasında değişiyor ortalama olarak.
13.40 gibi Teke Burnu'nu iskele bordamızda bırakıyoruz.

Teke Burnu

İlerlerde açıkta, balık çiftlikleri görülüyor. Çiftlikleri iskelemizde bırakacak bir rota öneriyor Zeynep. ama Shiraz, çiftlikleri sancağında bırakan bir rotaya girince biz de karaya yaklaşıyor, Shiraz'ın peşine takılıyoruz.

İTepesinde kocaman bulutları taşıyan bir dağın eteklerine doğru uzanıveren bir koya yaklaşıyoruz.

Yelkenler indiriliyor, kakıçlar hazırlanıyor. Şamandıraya bağlanacağız.

Tipsy'nin (M/Y) bağlandığı şamandıranın güneyinde kalanını biz tutup bağlanıveriyoruz. Shiraz da bize bordalıyor.

Shiraz (S/Y), Ali ve Taş

Saat 14.40. Pozisyonumuz, 38 derece 08' .56'' kuzey; 26 derece 36' .07 '' batı.

Önce Taş denizde. Kokar mokar deniyor ama sonra da bizler.

Ardından Esma ile bota atlayıp keşfe çıkıyoruz koyun derinliklerine. Bencik'e benziyor burası, yeşili daha koyu renkli, ağustos böcekleri biraz daha az. İlerideki küçük bir girinyiye bir yelkenli daha bağlanmış. Esma çok başarılı olmasına rağmen, ben geri dönüşte slalomlar yaparak ancak getirebiliyorum botu. Küreğim biraz (!) zayıf.
Akşamüstü birası pek de keyifli oluyor. Biraz kitap, biraz sohbet. Akşam yemeğinde zeytinyağlılar var. Kayseri'den gönderilen pastırma paketini açtığımızda i.inden mis gibi sucuklar çıkıyor. Ekmek dilimlerinin üzerine dilimlenip fırına atılmaktan kutulamıyor Kayserili sucuklar. Şarap eşliğinde bir güzel tadlarına bakılıyor.
Bu akşam gitarcının performansı düşük, çok uzun sürmüyor notaların seslendirilmesi. Saat onbir gibi herkes yataklarına çekliyor. Ben yine havuzluktayım. Bugün Esma da havuzlukta.tek bir pike yetiyor bu akşam bana.

Pazar
Sabah yedide ben yine ayaktayım. Biraz sonra Esma da açıyor gözlerini. Kızlar uyanmadan önce denizin sessizliğini dinleiyp gözlerimizi maviye ve yeşile doyuruyoruz.

Taş bizi izliyor komşu tekneden.

Kahvaltıda geceden kalan sucukları da değerlendirdikten sonra yine 10.15 gibi Gök liman'ı geride bırakıyoruz.

Gök Liman'dan çıkış

Shiraz önümüzde.

Hedefimiz, dün çok yakın diye pas geçtiğimiz Kırkdilim.

Cenova ile gidiyoruz. Rüzgar zaman zaman 20 knot'u buluyor. Hızımız 4-5 knot.
Aşırı rüzgar edeniyle rahat edemeyeceğimizi düşünüp Kırkdilim'den şöyle bir girip çıkıyoruz. Tekrar Sarpdere'ye yöneliyoruz. Hem Alaçatı'ya yaklaşalım, hem de daha az rüzgar alacağımız bir koyda olalım. Yine Nergis olabilir.
Koya girdiğimizde Nergis'e yönelince Shiraz'dan uyarı geliyor. Sarpdere'ye camii'nin önüne demirleyelim diye. Hem demirlemesi çok kolaymış, hem de yeni bir yer daha görme şansımız olacak.

Rüzgar tam karşımızdan geliyor. Demirlemiş iki gulet var. Onları sancağımızda bırakarak sahile iyice sokulup 5 metreye demiri bırakıyoruz. Tutuyor. Motoru da kapatıyoruz bir süre sonra. Sadece rüzgarın sesi.
Saat 13.30. pozisyonumuz 38.11.006 N, 26.30.095 E.
Shiraz da bir süre sonra sancağımıza demirini bırakıyor.

Deniz soğuk, ama yüzünce sorun yok. Öğle yemeği niyetine kalanları atıştırıyoruz. Biraz dinlendikten sonra 4'e çeyrek kala demir alıyoruz.

Cenova hemen açılıyor. 4-5 knot hızla kuzeye yükselmeye başlıyoruz.
Sancak bordada ayaklarım küpeşteden aşağı sarkmış denizi seyrediyorum. Rüzgarı dinliyorum.Dinleniyorum.

Uzaktan rüzgar gülleri, sonrasında da Alaçatı'nın güneyinde kalan beyaz tepe görülüyor çok geçmeden.

Bir tramola ile karaya dönüyoruz. Bir süre de böyle gidip motor çalıştırıyoruz. 18. 30 otobüsüne yaptırdığımız rezervasyonu iptal ediyoruz. 19'00 için taksi ayarlıyoruz. Saat 18.00

Kaptan Zeynep dümeni alıyor. Alaçatı koyuna girdikten bir süre sonra şamadıralar arasından ilerlerken sayıları onları bulan sörfçülere zaman zaman yol vermek durumunda kalıyoruz.

Telsizden anons yapılıyor. Mendireği geçince gelip bizi tonoza bağlıyorlar. Pontona atlayıp kotuk halatlarını da kızlara verince yolculuğumuz sona ermiş oluyor.

Teşekkürler Zeynep Kaptan, teşekkürler kızlar.

Ali Bahadır - Riva Yürüyüşü

2011-06-10T18:56:00.001+03:00

Geçtiğimiz hafta sonu, Yudosk'un programlarından birine ilk kez katılıp orta sertlikte bir yürüyüşte kendimizi test etmeye karar verdik.
Beykoz'da Çardak Cafe'de buluşulacak pazar günü. Yeniköy'den motorla geçmemiz önerildi ama biz araba ile Beykoz'a geçmeyi tercih ettik. Tabii ki köprü çıkışında Beykoz sapağını kaçırarak uzunca bir yol katedip yeni yollar görerek.
Saat tam 9.30'da arabamızı otoparka park etmiş ve Yudosk yürüyüşçüleri ile buluşmuştuk. Rehberimiz Mahmut Çeçen. Yelken, yürüyüş arkadaşımız Banu da bizimle yürüyecek.

Biz kahvaltımızı evde etmiştik ama ekip burada çayla beraber simit yemeyi tercih ediyor. Arka sokaktaki durakta saat on gibi Ali Bahadır köyüne giden belediye otobüsüne biniyoruz. 30 kişiye yakınız.
Yarım saatlik bir yolculuk sonrasında köy meydanında iniyoruz. Biraz yukarılara tırmanırken rehberimiz uyarıyor " ilk bir saat kıyasıya yavaş yürünecek". Otobanın altından geçip gerçek parkura ulaşıyor ve yürüyüşe başlıyoruz. Saat 10.30.

Bizim tempomuz iyi. Bacaklarımız bize ihanet etmiyor henüz. Aralıklı kısa molalar ile bir saat kadar yürüdükten sonra bir süre dinleniyor ekip.

Sonra ver elini patika. Mahmut rehberimiz iki vites birden yükseltiyor.

Zaman zaman öndeki ekip geri çağrılıyor rehber tarafından. En son çağrılanlar arasında biz de varız. "Dereye kadar gidin, bekleyin" denmişti. Dereyi (!) görmemişiz. Daracık bir yerlerden geçip var olmayan bir patikada patikaymışçasına yürüyoruz.
Bir süre sonra koyunlar gözüküyor uzakta. Çobanın evciğinde minicik kedi yavruları ile bir sürü kurt köpeği yavruları. Köpeğe yanaşmaya korkuyoruz ancak minik kedi yavrularını fotoğraflayabiliyoruz.

Aslında grubun da bir köpeği var. Bizimle 6-7 saat yürüyecekmiş, hadi bakalım.

Sonra çoban ve kurt da bize katılmaya karar veriyorlar bir süreliğine. Yeniden yürümeye başlıyoruz.

Saat ikiye doğru yemek molası vereceğimiz su kenarına geliyor.

Kısa bir süre sonra deniz görünüyor.

Hafiften bir tepe tırmanıyoruz, askeriyeyi solumuzda bırakarak.

Sonra bir miktar geri dönüyoruz aşağıdan yürüdüğümüz yolu, bu kez tersine. Sonra yeniden yeşilliklerin arasındayız.

Ormanı arkamızda bıraktıktan sonra son patikamıza giriyoruz. Bu patika bizi Riva'ya kadar götürecek.

Son mola, çiçekler arasında.

Sonra Riva gözüküyor uzaktan.

Son pozlar da çiçekler arasında.

Sonra Riva deresi,

Ardından kahvede demli çaylar, 20 dakika sonra bizi toplayan minibüs ve Beykoz.

ISTANBUL'UN SÜRPRİZLERİ

2011-06-10T17:16:00.001+03:00

Zormuş kendi şehrimde kendimi yabancı hissetmek, kendi şehrimi yeniden keşfetmek zorunda kalmak. On yedi yıl sonrasında geri döndüğümde sanki on yedi yıl boyunca hiç gelmemiş gibi yabancı kalmak.
Ama oncasına sürpriz gizli bu şehirde. Onca güzel ki bu kent. Elli yaşımın gözleri ile yeniden sokaklarında, dağlarında, denizinin kenarında yürümek, vapurlarına, deniz motorlarına binmek, seyretmek, hayran kalmak yeniden, daha önce hiç görmediğim güzelliklerini de şaşırarak keşfederken.

Mayıs'ın son cumartesi günü evde halamları kahvaltıda ağırladıktan sonra Banu ve Aycan ile Bostancı Burgazada Denizmotorları iskelesinde buluştuk. Banu'nun yanında Küre Dağları'nda beraber yürüdüğümüz Yusuf da vardı. Hasret giderdik. Motora hep birlikte bindiğimizde bir sürpriz: Sınıf arkadaşlarımızdan Ekrem Naci. O da yelkenci. Kısa sürede yoğun bir muhabbet...

Yarım saat sonra Burgaz Ada'dayız. Daha önce hiç gelmemiştim.

Sahildeki restoranları göz ucu ile bir kesiyoruz şöyle. Aycan iki yerde rezervasyon yaptırmış. İkincisine karar kılıyoruz. Sonra bir fayton buluyoruz kendimize. 15 dakika sonra yukarıdayız. Kalpazankaya restorana bir giriyoruz şöyle bir bakmaya, ama çıkamıyoruz bir daha. Öylesine güzel. "Ben, burada yemek istiyorum" diyorum. Kabul ediyorlar.

Manzara muhteşem.

Hemen deniz kenarına iniyoruz. Bir tekne gelmiş o sırada, botla karaya çıkyor iki hanım. Tekneler buraya demir atarlarmış, botla karaya çıkıp bu restoranda yemek yerlermiş. Şimdilik teknemiz eksik, ama biz de burada yemeliyiz.

Kenardaki boş masalardan birisine oturuyoruz. Balık seçimimiz tekir yönünde. Bir tabak da istavrit gelecek. 70'lik bir yeşil Efe açılıyor ama biz bunu bitirebilir miyiz, bilmiyorum. Ben sevemedim bu rakıyı.

Koyu bir sohbet, ağıza atılan bir lokmanın lezzeti ile bölünüyor ancak. Yan masada romantik bir evlenme teklifine şahit oluyoruz. Tüm masaların alkışla desteğini alınca delikanlı bu romantizmin karşılığını alıyor. Soruyoruz kıza, "evet dedim" diyor.

Hava kararıyor yavaştan.

Akşam dönüş motoru 21.30 civarı. Yürüyerek inişe geçiyoruz.

İniş çok çabuk bitiyor. Yarım saati bulmadan iskeledeyiz. Motorun kalkmasına daha var. Biraz da plaja doru yürüyüp geri geliyoruz. Motora binip kalkış saatini bekliyoruz. Bizden başka 3-4 kişi daha var.

Motor önce Kınalı'ya uğruyor, yarım saat sonra da Bostancı'dayız. Arabayı otoparktan aldığımızda Esma'nın göz kapakları kapanıveriyor. Benimkiler ise 45 dakika daha açık durmak zorunda.

Teşekkürler Burgaz Ada, teşekkürler Kalpazankaya.